Page 467 - ตำราโบราณคดีอินเดีย

โบราณคดีอินเดีย | 459

า ที 9.7 ระ ท ร ิ ะคัน าระ หินชี ต ีเทา คริ ต ตวรร ที 2-3 ( ท ตวรร ที 7-8)

ที า: (Harle, 1994, 75-77)

วั ด ะเทคนิค

ิ า - ประติมากรรมศิลปะคันธาระส่วนใหญ่ทําจากหินชีสต์สีน้ําเงินปนเทา หรือเขียว

เนื่องจากหาได้ง่ายในพื้นที่ (บางครั้งป ดทองด้วย) (ภาพที่ 9.7) ประติมากรรมที่ทําจากหินปูนพบบ้าง
เล็กน้อยในช่วงหลัง

จากการที่หินชีสต์แตกกะเทาะเป็นแผ่นได้ง่าย ช่างจึงมักหลีกเลี่ยงที่จะสร้างประติมากรรม
ลอยตัวและมักจะสร้างประติมากรรมที่มีแผ่นรองรับด้านหลัง หรือมีฐานที่แข็งแรง มีการใช้สลักหรือ

เดือยเป็นตัวเชื่อมสําหรับส่วนที่ยื่นออกมา เช่นแขนของประติมากรรมขนาดใหญ่ หรือส่วนของ

เครื่องประดับ (ภาพที่ 9.11)
แผ่นภาพที่ใช้ประดับสถูปไม่ว่าจะเป็นภาพเล่าเรื่อง หรือ ลวดลายประดับ ช่างจะใช้หมุด

5
เสียบลงในรูสกัด บางครั้งใช้ตะปูขนาดใหญ่ทําด้วยสําริดหรือเหล็กในการยึดติดบนสถูป (ภาพที่ 9.8)
วั ด อ น เช่น

ปูนปั น (อาจมีกําเนิดจากพวกอิหร่าน-ปาร์เถียน) เป็นที่นิยมแพร่หลายตั้งแต่ราว

คริสต์ศตวรรษที่ 1 (พุทธศตวรรษที่ 6) โดยเฉพาะที่ตักศิลาและแพร่หลายทั่วไปในศิลปะคันธาระ แถบ
เจลลาลาบัด (Jellalabad) คาบุล และ าสนิ (Kaboul, Ghazni) จนถึงราวคริสต์ศตวรรษที่ 8 (พุทธ

6
ศตวรรษที่ 13) บางครั้งมีการระบายสีด้วย ปูนปั นมักใช้ประดับตกแต่งบนผนังหินชีสต์ (ภาพที่ 9.9-
9.10)

5
Tissot, Francine, Les Arts Anciens du Pakistan et de l’Afghanistan (Paris: Desclee de Brouwer, 1987), p.75.
6 Tissot : pp.75-76.