Page 463 - ตำราโบราณคดีอินเดีย
P. 463

โบราณคดีอินเดีย | 455








                        ระติ ากรร อินเดีย าคเหน อ

                        ิ  ะคัน าระ (คริ ต  ตวรร ที  1-6/   ท  ตวรร ที  6-11)
                                  ภาคตะวันตกเฉียงเหนือของอินเดียเป็นที่รวมของวัฒนธรรมและการผสมผสานของรูปแบบ

                       ประติมากรรมต่าง ๆ ที่เมืองเบคราม (Begram)  ซึ่งเป็นเมืองโบราณของแคว้นกป ศะ (Kapisha)  ตั้งอยู่ระหว่าง

                       อนุทวีปและดินแดนทางตะวันออกและตะวันตก ได้พบหลักฐานทางโบราณคดีที่สําคัญจํานวนมาก เช่น
                       เครื่องแก้วจากซีเรีย งานโลหะแบบเฮเลนิสติค ประติมากรรมแบบโรมันและอเล็กซานเดรีย เครื่องเขิน (lacquer

                       work)  จากจีน และเครื่องมือเครื่องใช้ทําด้วยกระดูกและงาที่มาจากอินเดีย มากกว่า 1,000  ชิ้น เครื่องมือ

                       เครื่องใช้ที่ทําด้วยงาจากเบครามหลากหลายรูปแบบ สามารถกําหนดอายุได้ว่าอยู่ระหว่างศตวรรษที่ 1  ก่อน
                       คริสตกาล หรือต้นคริสต์ศตวรรษที่ 1 ถึงประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 3 (พุทธศตวรรษที่ 4 หรือพุทธศตวรรษที่ 6-

                       8) ลักษณะของงาช้างแกะสลักจากเบคราม มีความคล้ายคลึงกับประติมากรรมรุ่นหลังของอมราวดี และนาคาร-
                               1
                       ชุนโกณฑะ
                                  สกุลช่างคันธาระถือเป็นสกุลช่างแรกที่มีการประดิษฐ์พระพุทธรูปขึ้น (ประติมากรรมแทน
                       องค์พระพุทธเจ้าในรูปมนุษย์) ดังเป็นที่ทราบมาแล้วว่าในช่วงก่อนหน้านี้ ศิลปกรรมอินเดียโบราณยังไม่มี

                       การสร้างพระพุทธรูปในรูปมนุษย์ แต่จะใช้สัญลักษณ์แทนองค์พระพุทธเจ้า เช่น ม้าที่ไม่มีคนขี่แต่มีฉัตร

                       กั้นเหนือม้านั้น แสดงถึงปางเสด็จออกมหาภิเนษกรมณ์ หรือ ภาพบัลลังก์ที่ว่างเปล่าแต่มีคนกําลังแสดง
                       การกราบไหว้บูชา (ประหนึ่งมีบุคคลประทับนั่งอยู่บนบัลลังก์นั้น) รวมถึงการใช้สัญลักษณ์ “รอยพระ

                       พุทธบาท” แทนองค์พระพุทธเจ้า ดังเช่นที่ปราก ในภาพเล่าเรื่องตอนเสด็จลงจากดาวดึงส์ เป็นต้น

                                  ในช่วงเวลาราวคริสต์ศตวรรษที่ 1 (พุทธศตวรรษที่ 6) หลังจากการขึ้นครองราชย์ของพระ
                       เจ้ากนิษกะ กษัตริย์องค์ที่ 3 แห่งราชวงศ์กุษาณะ และทรงเป็นผู้อุปถัมภ์พุทธศาสนานิกายสรรวาสติวาท

                       ได้เกิดการสร้างพระพุทธรูปขึ้นในสองสกุลช่างคือสกุลช่างคันธาระ บริเวณแคว้นคันธาระและดินแดนอื่น ๆ

                       ทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือของอินเดีย อีกสกุลช่างหนึ่งคือสกุลช่างมถุรา แถบเมืองมถุรา สิ่งนี้นํามาซึ่งข้อ
                       โต้แย้งของนักวิชาการว่า สกุลช่างใดกันแน่ที่เป็นผู้สร้างพระพุทธรูปองค์แรกขึ้นมา

                                  ลักษณะและรูปแบบของพระพุทธรูปในศิลปะทั้งสองสกุลช่างดังกล่าวมีความแตกต่างกัน
                       อย่างชัดเจน ตัวอย่างเช่นพระพุทธรูปสกุลช่างคันธาระ มีลักษณะเป็น “ตะวันตก” ในขณะที่พระพุทธรูป

                       สกุลช่างมถุรา มีลักษณะที่สืบเนื่องมาจากประติมากรรมพื้นเมืองที่มีมาตั้งแต่สมัยอินเดียโบราณ












                        1
                         Singh, Upinder, “The Gandhara School of Sculpture”, A History of Ancient and Early Medieval India: From the
                                     th
                       Stone Age to the 12  Century (New Delhi: EIH Ltd., 2008), p.461.
   458   459   460   461   462   463   464   465   466   467   468