Page 234 - โบราณคดีและประวัติศาสตร์ในประเทศไทย ฉบับคู่มือครูสังคมศึกษา
P. 234
ค าว่า “สมัยลพบุรี” ในที่นี้เป็ นสมัยทางประวัติศาสตร์ใน
ประเทศไทยที่หมายถึง ช่วงระยะเวลาที่มีการแพร่หลายอารยธรรมเขมร
จากอาณาจักรกัมพูชาโบราณเข้ามาในบ้านเมืองโบราณที่ตั้งอยู่บน
แผ่นดินไทยในปัจจุบัน เมื่อราวพุทธศตวรรษที่ ๑๒ - ๑๘ และการ
แพร่หลายเข้ามาของอารยธรรมเขมรในเวลานั้นได้ก่อให้เกิดการ
เปลี่ยนแปลงทางสังคมและวัฒนธรรมขึ้นในบ้านเมืองโบราณดังกล่าว
อย่างมากมาย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเรื่องการนับถือศาสนา รูปแบบ
ศิลปะที่สร้างขึ้นเนื่องในศาสนา การสร้างบ้านเมือง การพัฒนาแหล่งน ้า
และอาชีพของประชากร
ดังนั้นในกำรศึกษำเรื่องรำวเกี่ยวกับกำรแพร่หลำยเข้ำมำของ
อำรยธรรมเขมรโบรำณบนดินแดนที่เป็นประเทศไทยในปัจจุบัน รวมทั้ง
เรื่องรำวของหลักฐำนโบรำณคดีสมัยลพบุรีนั้น ถ้ำจะให้เข้ำใจเรื่องรำวต่ำงๆ
ได้อย่ำงถ่องแท้และกว้ำงขวำง ควรจะต้องท ำควำมรู้จักรำชอำณำจักรกัมพูชำ
รวมทั้งประวัติศำสตร์ของอำณำจักรกัมพูชำเป็นอย่ำงดีมำก่อนด้วย แต่ในที่นี้
จะไม่กล่ำวถึงมำกนัก แต่จะขอให้อ่ำนจำกบทควำมเรื่อง “ประวัติศำสตร์
รำชอำณำจักรกัมพูชำโดยสังเขป” ที่ผู้เขียนได้เรียบเรียงเพื่อควำมเข้ำใจขั้น
พื้นฐำนไว้ในหนังสือเล่มนี้ด้วย ต่อจำกนั้นอำจหำควำมรู้เพิ่มเติมได้จำกหนังสือ
เกี่ยวกับประวัติศำสตร์รำชอำณำจักรกัมพูชำที่มีรำยชื่ออยู่ในบรรณำนุกรมท้ำย
บทควำมนี้
รำชอำณำจักรกัมพูชำหรือที่รู้จักกันดีว่ำประเทศเขมร คือประเทศ
เพื่อนบ้ำนใกล้เคียงที่ตั้งอยู่ทำงทิศตะวันออกของประเทศไทย ที่มี
ควำมสัมพันธ์เกี่ยวข้องกันอย่ำงใกล้ชิดในทำงประวัติศำสตร์มำตั้งแต่อดีตอัน
ยำวนำน ดินแดนแห่งนี้มีประวัติควำมเป็นมำที่น่ำสนใจที่สุดแห่งหนึ่งใน
ภูมิภำคเอเชียอำคเนย์ ร่องรอยหลักฐำนทำงโบรำณคดีและประวัติศำสตร์ที่ยัง
เหลืออยู่แสดงให้เห็นว่ำดินแดนอันเป็นที่ตั้งประเทศเขมรนั้นเป็นดินแดนอัน
เก่ำแก่ที่มีกำรเจริญขึ้นของบ้ำนเมืองสมัยประวัติศำสตร์แรกสุดในภูมิภำค
เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และต่อมำได้พัฒนำขึ้นจนกลำยเป็นอำณำจักรที่มี
[๒๒๓]
