Page 162 - ตำราโบราณคดีอินเดีย

โบราณคดีอินเดีย | 154

การเ าะ ก - เ ี้ยง ัตว
จากการขุดค้นที่โมเหนโจ-ดาโรได้พบว่า ชาวเมืองนอกจากรู้จักการปลูก าย ข้าวสาลี

ข้าวบาร์เลย์แล้ว ยังรู้จักการปลูกถั่ว และงาด้วย รวมถึงลูกอินทผาลัม จากการที่ได้พบเครื่องประดับ
ประเภทจี้เป็นรูปคล้ายใบมะนาว และแจกันหลายสีรูปมะพร้าวและผลทับทิม รวมถึงเปลือกเมล็ดแตง

หลายชนิด แสดงให้เห็นว่าพืชพันธุ์ดังกล่าวคงมีการปลูกกันอยู่ในดินแดนนั้น และชาวเมืองคงรู้จักการ

นําพืชดังกล่าวมาเป็นอาหารด้วย
จากหลักฐานโบราณคดีประเภทต่าง ๆ เช่น กระดูกสัตว์ และ ภาพที่ปราก บนตรา

ประทับแสดงให้เห็นถึงสัตว์หลากหลายประเภท นอกจากวัว (มีโหนก) ช้าง นก แล้วก็มีสัตว์ประเภท
อื่น เช่น สุนัข หมู แมว วัว อูฐ ลา ช้าง ลิง แกะ แพะ และควาย เป็นต้น

การติดต่อ ั ัน กับดิน ดนอ น

จากการศึกษาพบว่า ผู้คนในอารยธรรมฮารัปปันมีการติดต่อค้าขายกับดินแดนภายนอก

เช่น เอเชียกลาง อาฟกานิสถาน อิหร่าน และดินแดนรอบอ่าว รวมถึงดินแดนเมโสโปเตเมีย
Sastri กล่าวว่า Indus มีการติดต่อกับตะวันตกในราวตอนต้นของ 3,000 ป ก่อน

คริสตกาลซึ่งแต่เดิม Wheeler กล่าวว่า Indus ติดต่อกับดินแดนเมโสโปเตเมียราว 2,400 ป ก่อน

คริสตกาลที่เมืองโลธัลแสดงให้เห็นถึงการทําการค้ากับเมืองต่าง ๆ ในอารยธรรมสุเมเรียนและอีลาไมต์
กล่าวกันว่าโลธัลนําเข้าก้อนทองแดง (ingot) จาก Susa (ตําราบางเล่มกล่าวว่า Susa ไม่มีโลหะชนิดนี้

คงซื้อมาจากที่ราบสูงอิหร่าน?)
นอกจากนี้ยังปราก ร่องรอยการติดต่อระหว่างโลธัลกับเมือง Ur ซึ่งที่นี่นอกจากได้พบ

ตราประทับแบบอินดัสแล้ว ยังได้พบลูกปัดมีตา และชิ้นส่วนของลูกปัดสีฟ า (faience) แบบอินดัส

ช่วงเวลาที่ติดต่อกันมากที่สุดอยู่ในสมัยซาร์โกนิค (Sargonid period) แต่ต่อมาพ่อค้าจากอ่าว
27
เปอร์เซียได้กลายมาเป็นพ่อค้าคนกลาง (ภาพที่ 4.56)

27
Sastri, 1957.