Page 289 - ตำราโบราณคดีอินเดีย

โบราณคดีอินเดีย | 281

จากการขุดตรวจฐานรากของเสาเหล่านี้พบว่าการวางฐานเสามีเทคนิคต่างกัน 2 แบบ
23
คือ (ภาพที่ 7.18)
1. ังเสาลงในดินลึก 1.8-2.1 เมตร โดยไม่มีสิ่งใดรองรับ (ส่วนที่ ังดินไม่ขัดมัน)
2. ใช้หินวางเป็นฐานที่ก้นหลุม (underpinning stone) บางครั้งอาจใช้แผ่นไม้ ใช้

การก่ออิฐหรือใช้ไม้และอิฐร่วมกัน บางแห่งอาจปูก้นหลุมด้วยอิฐเพื่อป องกันน้ําด้วย

จากความแตกต่างดังกล่าว ทําให้นักวิชาการบางท่าน (John Irwin, 1974) ตีความว่า
เสาเหล่านี้อาจไม่ได้สร้างขึ้นในสมัยพระเจ้าอโศกทั้งหมด เสาจํานวนหนึ่งอาจมีมาก่อนสมัยพระเจ้า

อโศก โดยกล่าวว่า เสาที่ไม่มีการวางฐานรากที่โคนเสาน่าจะสร้างก่อนสมัยพระเจ้าอโศก ส่วนเสาที่มี
การวางฐานรากนั้นน่าจะสร้างในสมัยพระเจ้าอโศก ตัวอย่างเสาที่นักวิชาการตีความว่าสร้างก่อนสมัย

พระเจ้าอโศก ได้แก่ เสารูปวัวที่รัมปุรวะ เสาที่สังกิสะ โกสัมพี และเวสาลี

า ที 7.18 า ดงเทคนิคการวาง านรากเ าอโ ก 2 บบ
ที า: (Gupta, 1980, 44)

อย่างไรก็ตามแนวคิดนี้ยังไม่เป็นที่ยอมรับโดยทั่วไป เนื่องจากการใช้แผ่นหินรองรับที่โคน
เสาอาจมาจากหลายเหตุผล เช่น ขึ้นอยู่กับสภาพพื้นที่และสภาพของดินในบริเวณนั้น พื้นที่บางแห่ง

อาจไม่จําเป็นต้องมีแผ่นหินรองรับเนื่องจากพื้นที่ด้านล่างเป็นชั้นหินธรรมชาติ ตัวอย่างเช่น เสาที่สาญ-

จี หรือเนื่องจากพื้นดินเบื้องล่างเป็นดินแข็ง เช่นที่โกสัมพี นอกจากนี้ยังพบว่า บางแห่งเกิดจากความ
ผิดพลาดในการบันทึกการขุดค้น ดังนั้น จึงเป็นการยากที่จะใช้เทคนิคในการวางฐานรากของเสาเป็น

ตัวกําหนดอายุ

23
Gupta : pp.43-44.