Page 310 - ตำราโบราณคดีอินเดีย

โบราณคดีอินเดีย | 302

า ที 7.51 า ักบน นวรั้ว ท คยา
ที า: (Rowland, 1953, pl.19)

า น านที ข ดเข้าไ ใน เขา (ภาพที่ 7.52)
ศาสนสถานที่ขุดเข้าไปในภูเขาที่จัดอยู่ในสกุลช่างอโศก (จากลักษณะของเทคนิคการสลัก

และการขัดมันพื้นผิว) มีอยู่ 7 แห่ง 4 แห่งอยู่ที่เทือกเขาบาราบาร์ และ 3 แห่งอยู่ที่ เทือกเขานาครรชุนิ

(Nagarjuni) นอกจากนี้ยังปราก ที่สิตมรรหิ (Sitamarhi) 20.8 กิโลเมตร ทางใต้ของ ราชคฤห์ และ
40 กิโลเมตรทางตะวันออกของคยา สองแห่งแรกนั้นถูกสร้างขึ้นตามคําสั่งของพระเจ้าอโศก สําหรับ

นักบวชอชีวิกะและผู้เลื่อมใส ซึงสัมพันธ์กับศาสนาเชน (?) คูหาเหล่านี้มีความน่าสนใจ 2 ประการ คือ
ประการแรกเป็นตัวอย่างแรกสุดของการขุดถ้ํา อีกประการหนึ่งคือ ถ้ําหรือคูหาเหล่านี้แสดงให้เห็นถึง

การสร้างเลียนแบบอาคารไม้ เช่นที่ถ้ําโลมาสฤษี และสุทามะ ซึ่งอยู่ใกล้เคียงกันบนเทือกเขาบาราบาร์

ภายในของถ้ําทั้งสองมีลักษณะคล้ายคลึงกัน เพียงแต่ด้านหน้าของถ้ําโลมาสฤษีมีการตกแต่ง
ภายในเป็นห้องมีหลังคาโค้งคล้ายถัง ด้านในสุดเป็นห้องรูปกลมมีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง

5.70 เมตร มีหลังคารูปโดม ลักษณะนี้แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนถึงการเลียนแบบกระท่อมรูปรวงผึ้ง
38
ผิวหน้าของผนังถ้ําทุกส่วน มีการขัดจนมันวาวคล้ายแก้ว
ที่ด้านหน้าเหนือประตูทางเข้าของถ้ําโลมาสฤษี (หน้าจั่ว) มีการสลัก (ฉลุ) หินเลียนแบบ

การสลักไม้ เป็นวงโค้งรูปเกือกม้า ด้านล่างมีวงโค้ง 2 วง เหนือวงโค้งบนสลักลายตารางเหนือวงโค้ง
ล่างสลักรูปช้างหลายเชือกเดินหันหน้าเข้าหาสถูป ที่ผิวหน้าของหน้าจั่วมีการขัดผิวเช่นกัน (ดู

รายละเอียดเพิ่มเติมในส่วนของสถาปัตยกรรมถ้ํา)

38
Brown : p.11.