Page 313 - ตำราโบราณคดีอินเดีย

บทที 8

า ตยกรร อินเดีย

ศิลปกรรมอินเดียโบราณ (ราวพุทธศตวรรษที่ 3-7) ที่มีการก่อสร้างด้วยศิลาเป็นครั้งแรก

ปราก อิทธิพลของต่างชาติอยู่มาก อิทธิพลดังกล่าวได้แก่ศิลปะอิหร่านสมัยราชวงศ์อาคีเมนีดและ
ศิลปะกรีก ซึ่งผ่านเข้ามาพร้อมกับการรุกราน อิทธิพลศิลปะอิหร่าน มีอยู่ในด้านวิธีการสร้างศิลปกรรม

และมีความสําคัญมาก

สถาปัตยกรรมในช่วงนี้มีเหลืออยู่น้อย นอกจากศาสนสถานที่เป็นถ้ํา และรากฐานของ
พระราชวังพระเจ้าอโศกที่เมืองปา ลีบุตร, วังที่เมืองสิรกัป (Sirkap) หรือตักศิลา (ดังที่ได้กล่าวมาแล้ว)

หากจะกล่าวถึงสถาปัตยกรรมอินเดียโดยทั่วไป สามารถแบ่งออกได้เป็น 2 กลุ่มใหญ่ คือ
1. า ตยกรร ที เจาะเข้าไ ใน เขา

2. า ตยกรร ก าง จ้ง

า ตยกรร ้ํา

สถาปัตยกรรมที่ขุดเข้าไปในภูเขา (สถาปัตยกรรมถ้ํา - Cave Temple, Rock Cut)

เป็นแบบที่เก่าที่สุดและคงเลียนแบบจากถ้ําที่ขุดขึ้นในประเทศอิหร่าน (เปอร์เซีย) แต่ได้ดัดแปลงและ
ตกแต่งถ้ําเหล่านี้ให้เลียนแบบรูปร่างและลวดลายของอาคารไม้ ซึ่งเป็นลักษณะของตนเองอย่างแท้จริง

ทําให้สถาปัตยกรรมถ้ําของอินเดียเป็นเสมือนงานประติมากรรมมากกว่าที่จะเป็นสถาปัตยกรรม ใน
1
ขณะเดียวกันก็แสดงให้เห็นว่าศิลปะการก่อสร้างด้วยศิลาในช่วงนี้ยังไม่พัฒนา
สถาปัตยกรรมถ้ําแบ่งออกได้เป็น 2 ช่วง คือ

1. ช่วง 300 ป ก่อนคริสตกาล - ค.ศ. 200 (พุทธศตวรรษที่ 3-7)
2. ช่วง ค.ศ. 500-800 (พุทธศตวรรษที่ 10-13) เป็นกลุ่มของศาสนสถานในพุทธ

ศาสนามหายาน ศาสนาพราหมณ์ และศาสนาเชน

1
Basham, A.L., The Wonder That Was India (Fontana: 1967), p.354.