Page 317 - ตำราโบราณคดีอินเดีย

โบราณคดีอินเดีย | 309

า ที 8.5 ้ําวิหารที าชา (Bhaja vihara) า ที 8.6 ้ําวิหารห ายเ ข 10
ที นา ิก ท ตวรร ที 8 (Nasik Vihara no.10)
ที า: (Brown, 1976, pl.xxx) ที า: (Brown, 1965, pl.xxix)

า ตยกรร ้ําในช่วง รก (300 ก่อนคริ ตกา –ค. . 200/ ราว . . 243-743)

สถาปัตยกรรมถ้ําที่เก่าที่สุดที่เป็นที่รู้จักกันในอินเดีย คือสถาปัตยกรรมถ้ําบนเทือกเขา
บาราบาร์ และนาคารชุนิ ((Barabar and Nagarjuni Hills) ใกล้เมืองปัตนะ (ปา ลีบุตร) ในรัฐพิหาร

ทางทิศตะวันออกของอินเดีย (ภาพที่ 8.7) ขุดขึ้นในสมัยพระเจ้าอโศก (พุทธศตวรรษที่ 3) ที่ทรงอุทิศ

ให้แก่นักบวชกอชีวิกะ (ajivika)
เทือกเขาบาราบาร์และนาคารชุนิทางเหนือของพุทธคยา มีถ้ําหลายถ้ําที่เป็นที่อยู่ของ

พวกนักพรตฤษี ที่มีอายุเก่าที่สุดคือบริเวณเทือกเขาบาราบาร์ ในถ้ํา 3 ถ้ําบนเทือกเขาบาราบาร์นี้ มี
จารึกของพระเจ้าอโศกด้วย ถ้ําที่มีชื่อเสียงคือถ้ําสุทามะ (Sudama) และถ้ําโลมาสฤ ษี (Lomas Rsi)

ผังของกลุ่มถ้ําที่เทือกเขาบาราบาร์และเทือกเขานาคารชุนี (Nagarjuni) มีลักษณะเรียบ
2
ง่าย ผังของห้องด้านนอกเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าอย่างง่าย ๆ นําไปสู่ห้องขนาดเล็กด้านในที่มีผังรูปกลม
การสร้างเลียนแบบเครื่องไม้ ส่วนของเจติยะสลักจากหิน ส่วนใหญ่ไม่มีการตกแต่งผนังด้านในของถ้ํา

3
แต่มีการขัดพื้นผิวของผนัง (เช่นเดียวกับการขัดผิวเสาพระเจ้าอโศก)

2
Singh, Upinder, “Buddhist Caves in the Western Ghats” A History of Ancient and Early Medieval India: From the
th
Stone Age to the 12 Century, (New Delhi: EIH Ltd., 2008), p.457.
3 Basham : p.354.