Page 362 - ตำราโบราณคดีอินเดีย

โบราณคดีอินเดีย | 354

า ที 8.85 หัวเ าร ิงห า จี,
ที า: (Nath, 1981, pl.iii)

ารห ต
อยู่ห่างจากเมืองอัลลาหาบัดไปทางตะวันตกเฉียงใต้ประมาณ 160 กิโลเมตร อยู่ใน

เส้นทางคมนาคมระหว่างวิทิศาและปา ลีบุตร สร้างขึ้นภายใต้อุปถัมภ์ของราชวงศ์ศุงคะ มีขนาดเล็ก
กว่าสถูปสาญจี ก่อด้วยอิฐ

สถูปภารหุตถูกทําลายไปทั้งหมด ชิ้นส่วนต่าง ๆ ถูกนําไปไว้ในพิพิธภัณฑ์หลายแห่ง

ประติมากรรมที่ภารหุตมีอายุอยู่ในช่วงตั้งแต่ ศตวรรษที่ 3-2 ก่อนคริสตกาล (พุทธศตวรรษที่ 3 ถึง
ตอนปลายของพุทธศตวรรษที่ 4) ส่วนจารึกซึ่งปราก ที่นี่มีอายุอยู่ในช่วงศตวรรษที่ 2-1 ก่อน

คริสตกาล (พุทธศตวรรษที่ 4-5)

รั้ว ประตู และเสาจะมีลักษณะเทอะทะ (ภาพที่ 8.86) แม้ว่าจะสร้างเลียนแบบเครื่องไม้
ประติมากรรมที่ใช้ประดับก็ดูหนัก มีลักษณะแบน ไม่สมส่วน เครื่องแต่งกายมีลักษณะแปลก

รั้วประดับด้วยภาพสลักในวงกลมเป็นเรื่องราวชาดกหรือพุทธประวัติ (ภาพที่ 8.87) ยังคงใช้ภาพ
สัญลักษณ์แทนพระพุทธองค์ เช่น พระพุทธบาทบนดอกบัว ต้นโพธิ์ ธรรมจักร หรือกลุ่มของเทวดา

ยักษ์ สัตว์หรือผู้คนกําลังบูชาสถูป ภาพสลักที่โดดเด่นบนแนวรั้วภารหุต คือภาพของโดหทะ
43
(dohada) คือยักษิณียืนเหนี่ยวต้นไม้ อันมีความหมายถึงความอุดมสมบูรณ์ (ภาพที่ 8.88)

43
Rowland : p.54.