Page 381 - ตำราโบราณคดีอินเดีย

โบราณคดีอินเดีย | 373

า ที 8.122 ินครรทระ (Shingardara Stupa)
ที า: (Dr. Muhammad Ashraf Khan)

า น านที Takht-i-Bahai
เริ่มมีการขุดค้นอย่างเป็นระบบเป็นครั้งแรกในป ค.ศ. 1907 โดย ดร.ดี.บี สปูเนอร์

(D.B. Spooner) ศาสนสถานหลังนี้เป็นศาสนสถานที่สวยงามที่สุดในหุบเขาเปษวาร์ ตั้งอยู่บนเนินเขา
58
สูงในเขตเมืองตัก-ไบ (เขียน Takht-i-Bhai แต่ออกเสียงว่า Takht-Bhai) ห่างจากมาร์ดานไปทาง
ทิศตะวันตกเฉียงเหนือประมาณ 14 กิโลเมตร บนถนนไปสู่หุบเขาสวัต

ศาสนสถานที่ตัก-ไบ มีอายุประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 2-4 (พุทธศตวรรษที่ 7-9)
เป็นศาสนสถานขนาดใหญ่ ประกอบด้วยสิ่งก่อสร้างหลายหลัง สถูปประธานขนาดใหญ่ (เหลือเพียง

ฐานสี่เหลี่ยมจัตุรัส) อยู่ในลานแห่งหนึ่ง ห้องขนาดเล็กจํานวนมากอยู่รายรอบลานกว้างอีกด้านหนึ่ง

และพบประติมากรรมจํานวนมาก (ภาพที่ 8.123-8.124)
ภายในบริเวณศาสนสถานประกอบด้วยสถูปราว 40 องค์ ในจํานวนนี้ประมาณ 35 องค์

เรียงกันเป็นแถวอยู่ภายในลานสถูป (ด้านขวาของลาน มี 8 แถว ด้านซ้ายมี 3 แถว)
สามด้านของลานสถูปเป็นคูหา ประดิษฐานพระพุทธรูปและพระโพธิสัตว์ คูหาเหล่านี้มี

ขนาดและรูปแบบแตกต่างกันไป (ภาพที่ 8.125)

58
Sammander Waqar Ahmad, Takht-i-Bhai Monastery (Peshawar: Public Art Press, 2003), p.3.