Page 385 - ตำราโบราณคดีอินเดีย
P. 385
โบราณคดีอินเดีย | 377
อินเดีย าคตะวันออก ( Eastern India)
ศิลปกรรมในดินแดนแถบนี้เจริญขึ้นภายใต้ราชวงศ์ปาละ-เสนะ (ราว ค.ศ. 800-1200/ พ.ศ.
1343-1743) สถาปัตยกรรม มีการใช้หินปนกับอิฐดิบ สถูปมีขนาดสูงขึ้น ฐานสี่เหลี่ยมจัตุรัสขยายใหญ่ขึ้น
องค์ระ ังเล็กลง มีรูปกลมหรือสอบเข้าข้างบน ฐานสถูปมักประดับด้วยภาพสลัก ภายในซุ้มซึ่งมีลายกุฑุอยู่
เบื้องบนประดิษฐานพระพุทธรูปและรูปพระโพธิสัตว์ บางครั้งรอบฐานเช่นที่สารนาถประดับด้วยภาพ
สลักนูนสูง
ที ารนา ( รรเ ก ) (ภาพที่ 8.130–8.131)
มีอายุตั้งแต่ราวคริสต์ศตวรรษที่ 7 (พุทธศตวรรษที่ 12) ซุ้มทั้ง 8 บนส่วนที่สร้างด้วยศิลาของ
องค์ระ ัง เป็นที่ประดิษฐานพระพุทธรูป พระอาทิพุทธ และรูปเคารพอื่น ๆ ซึ่งน่าจะเป็นต้นแบบของสถูป
เจดีย์ ในสมัยหลังลงมาโดยเฉพาะอย่างยิ่งที่พุทธคยา ซึ่งซุ้มพระจะลดลงเหลือเพียง 4 ซุ้ม รอบองค์ระ ัง
ประดับด้วยลวดลายเรขาคณิตและลายพรรณพฤกษา
า ที 8.130 รรเ ก ที ารนา ราวคริ ต ตวรร ที 6-7 ( ท ตวรร ที 11-12)
