Page 392 - ตำราโบราณคดีอินเดีย

โบราณคดีอินเดีย | 384

ในช่วงสมัยกลาง มีพัฒนาการของเทคนิคในการก่อสร้างด้วยหินแทนที่การก่อสร้างด้วยไม้หรือ
อิฐ หลักเกณฑ์ที่เคร่งครัดในการสร้างสถาปัตยกรรมและประติมากรรมถูกบันทึกไว้ในคัมภีร์ศิลปศาสตร์

(silpasastra) แม้เราจะพบว่า การทําวงโค้งเกิดขึ้นครั้งแรกภายในถ้ําที่กัษมิระ แต่เทคนิคการทําวงโค้งแท้ ๆ
ในรูปของโดมหรือหลังคาโค้ง (vault) กลับถูกมองข้าม และพบว่าการก่ออิฐแบบ corbelling ซึ่งเป็นการวาง

อิฐให้เหลื่อมกันกลายเป็นที่นิยม เช่นเดียวกับการฉาบซึ่งก็เป็นที่รู้จัก แต่ไม่นิยม

ศาสนสถานในช่วงนี้มีการตกแต่งอย่างงดงาม ภายในครรภคฤหะมีเพียงแสงสว่างจาก
ตะเกียงน้ํามัน เสาขนาดใหญ่มีความกว้างมากประดับด้วยลวดลาย ศิขรมีฐานกว้าง ทําให้

สถาปัตยกรรมอินเดียมีลักษณะที่ดูมั่นคงแข็งแรง

อาคารอิ
ในช่วงสมัยกลางแถบมถุราและพาราณสี สถาปัตยกรรมอิฐรุ่งเรืองขึ้นในบริเวณที่ราบลุ่มแม่น้ํา

ซึ่งเป็นแหล่งที่อุดมด้วยวัตถุดิบคือดินเหนียวชั้นดี อิฐนั้นถ้ามีการเตรียมอย่างดีก็จะมีคุณภาพด้อยกว่าหิน

เพียงเล็กน้อยเท่านั้น อิฐที่ใช้ในการก่อสร้างช่วงแรก ๆ มักมีขนาดใหญ่ ยาวกว่า 50 เซนติเมตร (ดังนั้นขนาด
ของอิฐที่ใช้อาจบอกถึงอายุสมัยได้อย่างคร่าว ๆ) สาเหตุที่ต้องใช้อิฐที่มีขนาดใหญ่ก็เพื่อให้ง่ายในการเชื่อมต่อ

พื้นที่ เช่นในกรณีของการก่อหลังคา หรือช่องประตู แต่ต่อมาขนาดของอิฐก็ลดลงเนื่องจากการนําคานไม้เข้า
66
มาใช้กับช่องประตูและหน้าต่าง ต่อมาก็มีการใช้ทับหลังศิลาแทนคานไม้
67
อาคารอิฐแบ่งได้เป็น 4 กลุ่ม คือ
1. วิหารใน ท า นา (Buddhist Chaitya Hall) มี 2 แห่ง เป็นเพียงอาคาร
ขนาดเล็ก คือที่เตอร์ (Ter) ใกล้เมืองโศลปุระในเมืองไฮเดอราบัดเดิม และที่เฉซารละ (Chezarla) ใน

ตําบลกฤษณาของรัฐอานธระ สร้างขึ้นราวต้นคริสต์ศตวรรษที่ 5 (พุทธศตวรรษที่ 11) มีลักษณะเป็น

อาคารรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ขนาดของอิฐที่ใช้ก่อมีขนาดประมาณ 42.5x22.5x7.5 เซนติเมตร
2. เทวา ัยใน า นา ินด แบ่งออกได้เป็น 3 กลุ่มย่อย คือ

- กลุ่มของเทวาลัยที่ภีตรรโกน (Bhitagoan) ในตําบลเจานปุร์ (Cawnpur
district) อายุราวคริสต์ศตวรรษที่ 5

- ศาสนสถานที่ศิรปุร์ และขโรท (Sirpur and Kharod) ในตําบลไรปุร์

ของมัธยประเทศ
- เทวาลัยขนาดเล็ก 2 แห่งที่เตอร์ (Ter)

66
Brown : p.40.
67
Brown : pp.40-44.