Page 432 - ตำราโบราณคดีอินเดีย

โบราณคดีอินเดีย | 424

120
ช่วงที 1 วะตอนต้น
ก ่ ที 1 มีรูปแบบที่เรียกว่า โถงประกอบด้วยเสา (pillared hall) มีรูปแบบที่เรียบง่าย

ไม่มีแม้แต่บัวหัวเสา ตัวอย่างได้แก่ สถาปัตยกรรมถ้ําที่มันทคปัตตุ (Mandagapattu) และที่ตริฉิโนโปลิ
(Trichinopoly)

ก ่ ที 2 เป็นสถาปัตยกรรมที่มีลักษณะเป็น ณ เกิดจากการขุด ดังนั้น

สถาปัตยกรรมจึงมีลักษณะเป็นโถงโล่ง ประกอบด้วยเสา ที่ผนังด้านหลังมีห้องเล็ก ๆ (หนึ่งหรือหลาย
ห้อง) ส่วนใหญ่มีขนาดเล็ก ตัวอย่างเช่น มหิษสุระ, กฤษณะ, ปัญจปัณฑวะ และวราหะ มณฑป เป็น

ต้น (ภาพที่ 8.187-8.188)
สถาปัตยกรรมประเภทนี้ มีองค์ประกอบสําคัญที่เหมือนกันคือเสา โดยเฉพาะ

อย่างยิ่งเสาที่อยู่ด้านหน้าอาคาร (façade) ที่วราหะ-มณฑป เสาด้านหน้าอาคารมีส่วนครึ่งล่างของเสา

เป็นรูปสิงโต (หรือเสาตั้งอยู่บนหัวของสิงโต) ที่มหิษสุระ-มณฑป จะปราก เสาลักษณะนี้อยู่ภายใน

า ที 8.187 เ าที วราหะ- ณ า ที 8.188 เ าที หิ ร- ณ
ที า: (Brown, 1976, pl.lix) ที า: (Brown, 1976, pl.lxii, fig.1)

ส่วนสถาปัตยกรรมประเภท “ร ะ” ซึ่งหมายถึงอาคารที่สลักจากหินก้อนเดียวมี

ลักษณะคล้ายรถหรือรถม้า ภายในประดิษฐานรูปเคารพ ในช่วงนี้จะประกอบด้วยอาคารที่สลักจากหิน
ก้อนเดียวหลายหลัง

รถะ (Ratha) สมัยปัลลวะมักมีขนาดเล็ก หลังใหญ่ที่สุดมีความยาว 12.6 เมตร กว้าง
10.5 เมตร สูงเพียง 12 เมตร ทั้งหมดมี 8 หลัง ตัวอย่างที่น่าสนใจที่สุดคือศาสนสถานที่มามัลลปุรัม

120 Brown : pp.77-78.