Page 455 - ตำราโบราณคดีอินเดีย
P. 455
โบราณคดีอินเดีย | 447
ที่มาทุระ มณฑปแบบดราวิเดียนตอนต้นได้ถูกขยายออกเป็นโถงกว้าง ประกอบด้วย
เสา โถงที่มาทุระนี้ประกอบด้วยเสากว่า 200 ต้น สิ่งใหม่ที่เกิดขึ้นอีกอย่างหนึ่งคือบ่อน้ําหรือสระน้ําที่ใช้
ในพิธีกรรมซึ่งล้อมรอบด้วยศาลาที่ประกอบด้วยเสาเช่นกัน อาจกล่าวได้ว่าลักษณะโดยรวมของศาสน-
สถานที่มาทุระนั้น ไม่ใช่เป็นพัฒนาการทางรูปแบบของสถาปัตยกรรม แต่เป็นเพียงการขยายขนาดของผัง
และโครงสร้างที่มีมาแต่เดิม จนมีขนาดใหญ่จนเกินไป
สถาปัตยกรรมที่มีชื่อเสียงในคริสต์ศตวรรษที่ 17-18 (พุทธศตวรรษที่ 22-23)
ภายใต้ราชวงศ์นายกะ ณ ศาสนสถานที่มาทุระและติรูฉิราปปั ิ คือระเบียง (ทางเดิน) ประกอบด้วยเสา
145
เช่น มณฑปปุฑุที่มาทุระ หรือ ทางเดินที่ราเมศวรัม (ภาพที่ 8.217-8.218) ซึ่งมีภาพเหมือนของ
ผู้สร้าง สมาชิกราชวงศ์ หรือบุคคลอื่น ๆ ในท่ายืนพนมมือ เดิมเคยเป็นภาพสลักนูน ต่อมากลายเป็น
ประติมากรรมลอยตัว ภาพสัตว์ยืนยกขา เช่น ยา ิ หรือม้าเปลี่ยนเป็นรูปของเทพเจ้า เทวาลัยสุพรหมัณ
ยะ (ราว ค.ศ. 1750/ พ.ศ. 2293) ที่อยู่ด้านข้างของวิมานที่เทวาลัย ราชาราเชศวรที่ตันชวูร์ เป็นอาคาร
ขนาดเล็กที่มีความงดงาม
า ที 8.217 า เห อนของ ้ ร้าง
ะตัวยา ิ ที าท ระ า ที 8.218 ทางเดินที ราเ วรั (Rameswaram)
ราว ค. . 1623-1645 คริ ต ตวรร ที 17 ( ท ตวรร ที 22)
( . . 2166-2188) ที า: (Harle, 1994, 335)
ที า: (Brown, 1976, pl.lxxviii)
145 Harle : p.335.
