Page 565 - ตำราโบราณคดีอินเดีย
P. 565

โบราณคดีอินเดีย | 557







                       ัยราชวง  โ ก   (คริ ต  ตวรร ที  16-19/   ท  ตวรร ที  21-24)
                                  หลังจากที่จิตรกรอิหร่านเข้ามารับราชการในราชสํานักโมกุล จิตรกรรมขนาดเล็กของ

                       อินเดียก็มีลักษณะเปลี่ยนไป โดยวาดภาพตามประเพณีมุสุลมัน ตลอดจนชีวิตในราชสํานักโมกุลสกุลช่าง
                       สําคัญที่เจริญควบคู่กันไปคือสกุลช่างโมกุลและราชปุต


                                   ก  ช่างโ ก  (MUGHAL PAINTING)

                                  จิตรกรรมแบบโมกุลเป็นลักษณะเฉพาะอย่างหนึ่งของจิตรกรรมอินเดีย มักปราก เป็น
                       จิตรกรรมขนาดเล็กเขียนในสมุด เป็นที่นิยมอยู่ในช่วงของจักรวรรดิโมกุลที่มีอายุอยู่ในช่วงคริสต์ศตวรรษ

                       ที่16-19 (พุทธศตวรรษที่ 21-24)
                                  จิตรกรรมโมกุลเป็นการผสมผสานระหว่างรูปแบบอินเดีย เปอร์เซีย และมุสลิม จิตรกรรม

                       ขนาดเล็กของสกุลช่างโมกุลช่วงที่เก่าที่สุดคล้ายคลึงกับจิตรกรรมของประเทศอิหร่านสมัยราชวงศ์ติมูริด

                       (Timouride)  ระหว่าง ค.ศ. 1440-1510 (ราว พ.ศ. 1990-2060) มาก เนื่องจากจิตรกรเป็นชาวอิหร่าน
                       แต่ต่อมาเมื่อใช้ช่างชาวอินเดีย จิตรกรรมก็มีลักษณะเป็นอินเดียมากขึ้น เกิดเป็นศิลปะอินเดีย-มุสุลมัน

                       หลังจากนั้นก็มีการรับอิทธิพลตะวันตกเข้ามาเช่นการใช้ทัศนียวิสัยแบบตะวันตก จิตรกรรมขนาดเล็กใน
                       สกุลช่างโมกุลมักมีชื่อช่างเขียนปราก อยู่ด้วย

                                  จิตรกรรมโมกุลเป็นแบบเหมือนจริง และมักเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับทางโลก เป็นศิลปะในราช

                       สํานัก ไม่เกี่ยวกับศาสนาส่วนใหญ่เป็นเรื่องราวในราชสํานักโดยเฉพาะอย่างยิ่งในสมัยของพระเจ้าอักบาร์
                                           28
                       และพระเจ้าชาห์ชหานคีร์  เนื่องจากกษัตริย์โมกุลมีพระประสงค์ให้ศิลป นบันทึกเรื่องราวพระกรณียกิจ
                       ของพระองค์ เช่นการล่าสัตว์ การมีชัยในศึกสงคราม ที่ศิลป นเห็นได้ด้วยตาของศิลป นเอง ศิลป นเหล่านี้

                       จึงต้องร่วมเดินทางไปด้วย นอกจากนี้ศิลป นยังนิยมวาดภาพทิวทัศน์ ภาพการเลี้ยงฉลอง การล่าสัตว์
                       ภาพเหมือน ภาพชีวิตประจําวัน ภาพคู่รัก เหตุการณ์ทางประวัติศาสตร์ เช่นการสงคราม และเรื่องราว

                       ของพระกฤษณะในชั้นต้นรูปบุคคลมักวาดให้มองเห็นเฉียงตามแบบอิหร่าน แต่ต่อมาก็มองเห็นด้านข้าง

                       นิยมวาดภาพบนผ้า  าย
                                  เทคนิค กรร วี ี   ะกระบวนการ ร้างงานจิตรกรร โ ก   - การศึกษาภาพที่ยังวาดไม่

                       เสร็จพบว่ากระดาษที่ใช้วาดนั้นเป็นกระดาษแบบพิเศษ มีการขัดพื้นผิวกระดาษให้เรียบอย่างดีก่อน
                       จากนั้นจึงร่างภาพด้วยหมึกสีแดง เมื่อเค้าโครงเรียบร้อยแล้วก็เริ่มเน้นตรงที่สําคัญด้วยการใช้เส้นสีดํา

                       เสร็จแล้วระบายสีขาวบาง ๆ ทับอีกชั้นหนึ่งแต่ต้องไม่กลบภาพร่างเดิม เมื่อสีแห้งสนิทจึงลงมือระบายสีที่

                       ต้องการลงไป ขั้นตอนต่อไปนิยมระบายสีตกแต่งแต้มทองตามตําแหน่งที่ต้องการ สุดท้ายคือเน้นลายเส้น
                       เก็บรายละเอียดต่าง ๆ ผลงานที่สมบูรณ์ต้องมีการขัดถูภาพให้เรียบเป็นเงางาม ใช้สีที่ละลายด้วยน้ํามี

                       กาวชนิดต่าง ๆ และสารที่ใช้ผสมสีให้ติดแน่นกับพื้น เรียกว่าวิธีแบบ gouache เป็นการระบายสีแบบทึบ



                        28
                         สุภัทรดิศ ดิศกุล : หน้า 244.
   560   561   562   563   564   565   566   567   568   569   570