Page 123 - โบราณคดีและประวัติศาสตร์ในประเทศไทย ฉบับคู่มือครูสังคมศึกษา
P. 123
อนึ่ง เครื่องมือหินแบบฮัวบิเนียนที่เก่ำที่สุดเท่ำที่พบในขณะนี้พบที่
ถ ้ำซอมไตร ในประเทศเวียดนำม ก ำหนดอำยุได้รำว ๑๗,๐๐๐ – ๑๘,๐๐๐ ปี
มำแล้ว อย่ำงไรก็ตำม เครื่องมือหินกะเทำะแบบฮัวบิเนียนที่พบในเวียดนำม
ส่วนใหญ่ก ำหนดอำยุได้ระหว่ำง ๑๒,๐๐๐ – ๖,๐๐๐ ปีมำแล้ว
ปัจจุบันได้มีกำรค้นพบเครื่องมือหินกะเทำะชนิดนี้แล้วที่แหล่ง
โบรำณคดีมำกมำยในหลำยประเทศของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ภำคพื้น
แผ่นดินใหญ่ (Mainland Southeast Asia) รวมทั้งยังพบในเฉพำะบำงบริเวณ
แถบชำยฝั่งตะวันออกเฉียงเหนือของเกำะสุมำตรำ ประเทศอินโดนีเซีย
ซึ่งจัดเป็นพื้นที่เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ภำคหมู่เกำะ (Island Southeast Asia)
แบบแผนที่พ านักอาศัยของมนุษย์สมัยก่อน
ประวัติศาสตร์ช่วงก่อนหน้า ๑๐,๐๐๐ ปีมาแล้ว
กลุ่มชนล่ำสัตว์-หำของป่ำสมัยก่อนประวัติศำสตร์ หรือ
แม้แต่ที่ยังมีอยู่ในปัจจุบันส่วนใหญ่ ไม่นิยมสร้ำงบ้ำนเรือนอยู่อำศัยอย่ำงถำวร
แต่น่ำจะมีกำรเคลื่อนย้ำยถิ่นพ ำนักอำศัยอยู่เสมอ โดยอำจเป็นกำรเคลื่อนย้ำย
หมุนเวียนไปมำภำยในขอบเขตของพื้นที่ที่ตนคุ้นเคย กำรเคลื่อนย้ำยปรกติ
อำจเป็นไปตำมช่วงฤดูกำลของแต่ละปีเพื่อให้สอดคล้องกับสภำพภูมิอำกำศ
และแหล่งอำหำร (ทั้งพืชและสัตว์) ที่เปลี่ยนไปอุดมสมบูรณ์ ณ ท ำเลต่ำงๆ
ในช่วงฤดูหรือเวลำต่ำงๆ
ที่พักพิงของประชำกรพวกนี้อำจประกอบด้วยเพิงพักชั่วครำวที่สร้ำง
แบบง่ำยๆ ตำมที่โล่ง หรือในบำงครั้งก็ใช้ถ ้ำหรือเพิงผำเป็นที่พักอำศัย มีควำม
เป็นไปได้ที่จะมีกำรเปลี่ยนแปลงรูปแบบที่พ ำนักและสถำนที่พ ำนักตำมช่วง
ฤดูกำล เช่น ในฤดูร้อนท ำเพิงพักตำมที่โล่งไม่ไกลจำกแหล่งน ้ำ ส่วนในฤดูฝน
และฤดูหนำวย้ำยเข้ำไปอยู่อำศัยตำมถ ้ำหรือเพิงผำที่สำมำรถก ำบังลมและ
ฝนได้ เชื่อกันว่ำข้อจ ำกัดเรื่องพื้นที่ที่หำอำหำรและแบบแผนที่พ ำนักอำศัยเป็น
สำเหตุที่ท ำให้คนในช่วงสมัยนี้อยู่รวมกันเป็นเพียงกลุ่มเล็กๆ ซึ่งอำจเป็นเพียง
ครอบครัวเดียวก็เป็นได้
[๑๑๒]
