Page 168 - โบราณคดีและประวัติศาสตร์ในประเทศไทย ฉบับคู่มือครูสังคมศึกษา
P. 168

ที่ส าคัญที่สุดคือ ชาวอินเดียที่นับถือศาสนาพราหมณ์และ
               ศาสนาพุทธได้น าศาสนาของตนเข้ามาเผยแผ่ให้ชาวพื้นเมืองด้วย และ
               ในช่วงพุทธศตวรรษที่ ๕ – ๙ ซึ่งตรงกับช่วงสมัยอินโด-โรมันของอินเดียอัน
               เป็นช่วงที่อินเดียมีกำรติดต่อค้ำขำยกับชำวโรมันละกับดินแดนเอเชีย
               ตะวันออกเฉียงใต้อย่ำงเป็นล ่ำเป็นสัน โดยเฉพำะอย่ำงยิ่งพ่อค้ำชำวพุทธจำก
               ศูนย์กลำงพุทธศำสนำในบริเวณลุ่มแม่น ้ำกฤษณำ-โคทำวรี ภำยใต้กำรอุปถัมภ์
               ของรำชวงศ์ศำตวำหนะ (พุทธศตวรรษที่ ๕ – ๘) และสืบต่อโดยรำชวงศ์
               อิกษวำกุ (พุทธศตวรรษที่ ๘ – ๑๐) ได้มีบทบำทส ำคัญทั้งด้ำนกำรค้ำ และกำร

               เผยแผ่พุทธศำสนำในดินแดนเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
                       นอกจำกนี้ชำวอินเดียได้น ำรูปแบบตัวอักษรแบบที่นิยมใช้ในอินเดีย
               ภำคใต้ในช่วงสมัยของรำชวงศ์ปัลลวะ (พุทธศตวรรษที่ ๑๑ – ๑๒) เข้ำมำใช้ใน
               ดินแดนเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ดังได้พบจำรึกโบรำณรุ่นแรกที่ใช้ตัวอักษร
               ดังกล่ำวในบริเวณเมืองโบรำณแรกรับวัฒนธรรมอินเดียในดินแดนเอเชีย
               ตะวันออกเฉียงใต้ นอกจำกนี้ภำษำสันสกฤตซึ่งนิยมใช้เป็นภำษำทำงรำชกำร
               และเป็นภำษำที่ใช้ในคัมภีร์ของศำสนำพรำหมณ์ และศำสนำพุทธ (นิกำย
               มหำยำน) ได้กลำยเป็นภำษำทำงรำชกำรในรัฐโบรำณที่ได้รับอิทธิพล
               วัฒนธรรมอินเดีย ส่วนภำษำบำลีซึ่งเป็นภำษำที่ใช้ในพระไตรปิฎกของพุทธ
               ศำสนำนิกำยเถรวำท ได้เข้ำมำปรำกฏในจำรึกหลักธรรมค ำสอนในพุทธศำสนำ
               ที่เจริญรุ่งเรืองอยู่ในรัฐจ่ำงๆ โดยเฉพำะในรัฐทวำรวดี

               รัฐโบราณแรกรับวัฒนธรรมอินเดีย
                       รัฐโบรำณที่เป็นที่รู้จักกันดีมีรัฐฟูนัน เจนละ ทวำรวดี และศรีวิชัย
                       ฟูนัน
                       เรื่องรำวเกี่ยวกับรัฐฟูนันได้จำกบันทึกของทูตจีน ๒ คน คือคังไถ
               และจูยิง (สมัยสำมก๊ก) ซึ่งเดินทำงไปฟูนันในช่วงกลำงคริสต์ศตวรรษที่ ๓
               (ปลำยพุทธศตวรรษที่ ๘) แต่ต้นฉบับหำยไปแล้วเหลือแต่กำรอ้ำงอิงของ
               นักประวัติศำสตร์รุ่นหลัง จีนเรียกฟูนันว่ำ บุยหน ำ ซึ่งเพี้ยนมำจำกค ำว่ำ บนัม




                                         [๑๕๗]
   163   164   165   166   167   168   169   170   171   172   173