Page 246 - โบราณคดีและประวัติศาสตร์ในประเทศไทย ฉบับคู่มือครูสังคมศึกษา
P. 246
บ้านเมืองโบราณที่ตั้งอยู่ในบริเวณภาคกลางและภาคตะวันตกของ
ประเทศไทยด้วย
แต่ถ้ำพิจำรณำถึงรำยละเอียดของเนื้อควำมและอำยุของจำรึกบำง
หลักที่พบในประเทศไทย รวมทั้งศึกษำประวัติศำสตร์ของอำณำจักรกัมพูชำ
ประกอบด้วยจะเห็นได้ว่ำ อ านาจทางการเมืองของอาณาจักรกัมพูชา
โบราณที่มีเหนือดินแดนประเทศไทยบางส่วนนั้น มิได้มั่นคงยืนยาว
โดยตลอด แต่จะขยายเข้ามาในช่วงระยะเวลาที่กษัตริย์เขมรมีอ านาจ
เข้มแข็งเท่านั้น คราวใดที่อ านาจกษัตริย์เขมรอ่อนแอหรือมีปัญหา
การเมืองขึ้นที่ราชธานี อ านาจทางการเมืองที่เคยมีอยู่เหนือดินแดนไทย
นั้นจะถดถอยลง บ้านเมืองในดินแดนแถบนี้ก็จะมีอิสรภาพขึ้นใน
บางช่วงเวลา
หลักฐำนที่น ำมำยืนยันข้อสันนิษฐำนนี้ ได้แก่ ศิลำจำรึกเขมรใน
ประเทศไทยอีกจ ำนวนหนึ่งที่มีอำยุอยู่ในรำวพุทธศตวรรษที่ ๑๓ – ๑๕ จำรึก
เหล่ำนี้กล่ำวถึงพระนำมของกษัตริย์หรือเจ้ำเมืองท้องถิ่นซึ่งไม่เป็นที่รู้จักใน
ประวัติศำสตร์กัมพูชำโบรำณเลย แสดงว่ำในบำงช่วงระยะเวลำคือช่วงรำว
พุทธศตวรรษที่ ๑๓ – ๑๕ ดินแดนบำงแห่งในภำคตะวันออกและภำค
ตะวันออกเฉียงเหนือที่เคยตกอยู่ภำยใต้อ ำนำจทำงกำรเมืองคงมีกำรปกครอง
ตนเองเป็นอิสระปลอดจำกอ ำนำจทำงกำรเมืองของอำณำจักรกัมพูชำโบรำณ
จึงมีจำรึกที่กล่ำวถึงพระนำมของกษัตริย์ท้องถิ่นปรำกฏขึ้นหลำยแห่ง
จารึกที่ปรากฏพระนามของกษัตริย์พื้นเมืองหรือท้องถิ่น
ส่วนใหญ่มีอำยุรำวพุทธศตวรรษที่ ๑๓ – ๑๕ ได้แก่
จารึกพบที่จังหวัดสระแก้ว มีกำรกล่ำวถึงอำณำจักรเชยษฐปุระ
มีผู้น ำเป็นโอรสของพระเจ้ำศิวทัตต์
จารึกที่พบในภาคตะวันอกเฉียงเหนือมีหลายหลัก ไม่มีศักรำช
แต่กำรก ำหนดอำยุตัวอักษรที่ใช้เขียนมีอำยุในช่วงรำวพุทธศตวรรษที่ ๑๓ –
๑๕ ภำษำที่ใช้เขียนในจำรึกเหล่ำนี้ส่วนใหญ่เป็นภำษำสันสกฤต แต่บำงหลัก
เป็นภำษำมอญ และภำษำเขมร ท ำให้เรำแยกจำรึกเหล่ำนี้ออกจำกกลุ่มจำรึก
[๒๓๕]
