Page 104 - ตำราโบราณคดีอินเดีย

โบราณคดีอินเดีย | 96

การใช้เหล็กในอินเดียใต้ปราก ครั้งแรกในช่วงต่อระหว่างยุคหินใหม่และหินตั้ง โดย
วัฒนธรรมหินตั้งพบแพร่กระจายทั่วไปในอินเดียใต้ ตัวอย่างเช่น แหล่ง อมฤตมังคลัม (Amritamangalam),

ซานูร์ (Sanur), เปรุมัลมาลัย (Perumalmalai), และวสุเทวะนัลลูร์ ( Vasudevanallur) ในรัฐทมิ นาดู,
แหล่งปูลิมัตตุ (Pulimattu), มังคทุ (Mangadu), ตังคักกัล (Tangakkal) ในเกรา ะ เป็นต้น จากรูปแบบของ

เครื่องมือกําหนดอายุได้ราวศตวรรษที่ 2 ก่อนคริสตกาล – คริสต์ศตวรรษที่ 2 (พุทธศตวรรษที่ 3-7) แหล่ง

หินตั้งที่สําคัญของกรรณา กะ ได้แก่ พรหมคีรี (Brahmagiri), มัสกิ (Maski), หนัมสครร (Hanamsagar)
และหัลลูร์ (Hallur) ซึ่งค่าอายุจากเรดิโอคาร์บอนจากแหล่ง Hallur อยู่ที่ประมาณ 1,000 ป ก่อนคริสตกาล

เชื่อกันว่าลักษณะความเป็นอยู่ของผู้คนในวัฒนธรรมหินตั้งในอินเดียใต้เป็นแบบผสมคือการ
ทําการเพาะปลูกเลี้ยงสัตว์ รวมถึงการล่าสัตว์ มีการเพาะปลูกพืชหลายประเภท เช่น ธัญพืช ข้าวฟ าง ข้าว

เจ้า เป็นต้น และในหลุมศพยังได้พบแท่นและลูกหินบดที่ใช้บดเมล็ดพืชด้วย จากหลักฐานโบราณคดีแสดง

ให้เห็นว่าผู้คนในยุคนี้รู้จักการทํางาน มือ ทั้งงานจิตรกรรมและประติมากรรมขนาดเล็ก เครื่องมือเหล็กที่
พบมีทั้งที่เป็นอาวุธ เช่น หัวลูกศร หัวหอก ดาบ และมีด, เครื่องมือช่างไม้ เช่น ขวานและสิ่ว เครื่องมือ

32
เกษตรกรรม เช่น ใบมีดคันไถ เคียว จอบ เป็นต้น นอกจากนี้ยังพบเครื่องประดับของม้าที่ทําจากเหล็ก
เช่น เหล็กขวางปากม้า (ส่วนประกอบของบังเหียน) (ภาพที่ 3.20) บางหลุม ังศพยังพบชิ้นส่วนเหล่านี้อยู่
ในปากม้า ตัวอย่างแหล่งโบราณคดีที่พบเครื่องประดับของม้าดังกล่าว เช่น ในหลุมศพที่นัคปูร์ (Nagpur),
33
ขะปะ (Khapa), และไนกุนท์ (Naikund) เป็นต้น (ภาพที่ 3.21) สําหรับภาชนะดินเผาส่วนใหญ่ที่พบ
ร่วมกับเครื่องมือเหล็กในวัฒนธรรมนี้เป็นภาชนะประเภท Black and Red Ware

32
Singh : pp.250-253.
33
Allchin : pp.335-336.