Page 130 - ตำราโบราณคดีอินเดีย

โบราณคดีอินเดีย | 122

า ที 4.8 เนินดินที เ องโกตดิจิ อาย กว่า 5,000
ที า: (Gupta, 2005)

 เ หรครรห (Mehrgarh) จากหลักฐานโบราณคดีไม่ปราก อิทธิพลของอารยธรรม
ฮารัปปันโดยตรง แต่บริเวณใกล้เคียงที่เนาษโร (Nausharo) พบจุดเชื่อมต่อระหว่างฮารัปปันช่วงต้น

กับฮารัปปันช่วงเจริญสูงสุด ภาชนะดินเผาที่เนาษโร (Period IC) คล้ายคลึงกับที่เมห์รครรห์ (Period

VIIC) แสดงว่าร่วมสมัยกันคือ มีอายุราว 2,600 - 2,550 ป ก่อนคริสตกาล

 กา ิบังคัน (Kalibangan) บน ั งซ้ายของแม่น้ํา ัคครร (Ghaggar) มีผังเมืองคล้าย

กับโมเหนโจ-ดาโร คือแบ่งเป็นสองส่วน คือส่วนที่เป็น acropolis หรือเมืองป อมปราการ (120 x 240
เมตร) และส่วนของเมืองล่าง (หรือเมืองต่ํา) (360 x 240 เมตร) ทางตอนเหนือของ acropolis หัน

หน้าลงสู่แม่น้ําสรัสวดีที่ปัจจุบันเหือดแห้งไปแล้ว

การอยู่อาศัยช่วงแรก (Period I) แสดงร่องรอยของฮารัปปันช่วงต้นค่าอายุโดยเฉลี่ยของ
เรดิโอคาร์บอนอยู่ที่ 2,920 – 2,550 ป ก่อนคริสตกาลการตั้งถิ่นฐานในช่วงนี้แสดงให้เห็นถึงอาณา

บริเวณที่ล้อมรอบด้วยป อมปราการสร้างด้วยอิฐดิบ (mud-brick) บ้านเรือนสร้างด้วยดินเหนียวและ

อิฐดิบล้อมรอบลานกว้าง เตาไฟ หลุมเก็บของที่มีการฉาบด้านใน ภาชนะดินเผาที่พบมีหลากหลาย
รูปแบบ บางใบเป็นภาชนะสีแดงหรือชมพูเขียนลายสีดําหรือขาวเป็นลวดลายพรรณพฤกษาหรือสัตว์

สิ่งที่น่าตื่นเต้นในชั้นที่อยู่อาศัยนี้ คือการปราก ร่องรอยการใช้คันไถบนผิวดิน เป็นแนวกากบาท
11
เหนือ-ใต้ และตะวันออก-ตะวันตก (ภาพที่ 4.9)

11
Singh : pp.142-144.