Page 128 - ตำราโบราณคดีอินเดีย

โบราณคดีอินเดีย | 120

ต่อมาเมื่อรู้จักการกําหนดอายุโดยวิธีทางวิทยาศาสตร์ คือวิธีเรดิโอคาร์บอนก็สามารถ
กําหนดค่าอายุได้แม่นยําขึ้น ค่าอายุทางวิทยาศาสตร์ (C-14) ล่าสุดได้ค่าอายุของช่วงการอยู่อาศัย

แบบชุมชนเมืองในพื้นที่ศูนย์กลางของลุ่มแม่น้ําสินธุ ัคครร-ฮักระและคุชราต อยู่ที่ 2,600 - 1,900 ป
ก่อนคริสตกาล

8
ค่าเฉลี่ยของอายุจากหลาย ๆ แหล่งสรุปได้โดยประมาณว่า
- อารยธรรมฮารัปปันช่วงต้นประมาณ 3,200 – 2,600 ป ก่อนคริสตกาล
- อารยธรรมฮารัปปันช่วงเจริญสูงสุด ประมาณ 2,600 - 1,900 ป ก่อนคริสตกาล

- อารยธรรมฮารัปปันตอนปลาย ประมาณ 1,900 – 1,300 ป ก่อนคริสตกาล
จากการที่วัฒนธรรมฮารัปปามีความซับซ้อนยาวนาน อาจแบ่งการอยู่อาศัยได้เป็น 3

ช่วงคือ

1) วัฒนธรรมฮารัปปันช่วงต้น (The Early Harappan) เป็นช่วงเริ่มต้นหรือการก่อ
ร่างสร้างตัวของวัฒนธรรมก่อนการสร้างชุมชนเมือง (นักวิชาการบางท่านเรียกว่า regionalization

era)

2) ฮารัปปันช่วงเจริญสูงสุด (Mature Harappan หรือ intergration era) เป็นช่วง
ของการอยู่อาศัยแบบชุมชนเมือง เป็นช่วงที่อารยธรรมเจริญสูงสุด

3) ฮารัปปันตอนปลาย (Late Harappan หรือ localization era) ช่วงหลังชุมชนเมือง
เมื่อเมืองเสื่อมสลายลง

อารย รร ารั นช่วงต้น

กําเนิด ะ ัก ณะเด่นของ ารั นช่วงต้น

เซอร์จอห์น มาแชล เชื่อว่าอารยธรรมฮารัปปันมีความเป็นมาหรือมีรากฐานมายาวนาน
แล้วในดินแดนอินเดีย แต่ก็มีนักวิชาการท่านอื่น ๆ ที่ใช้ทฤษฎีการแพร่กระจายอธิบายแตกต่างออกไป

เช่น E.J.H. Mackay กล่าวว่า การอพยพเคลื่อนย้ายของผู้คนจากซูเมอร์ซึ่งอยู่ทางใต้ของเมโสโปเตเมีย
อาจนํามาสู่กําเนิดของอารยธรรมสินธุ (จากความคล้ายคลึงกันของรูปแบบอารยธรรม) ในขณะที่เซอร์

มอร์ติเมอร์ วีลเลอร์ กล่าวแย้งว่าความสัมพันธ์ดังกล่าวอาจเป็นเพียงการแพร่กระจายทางความคิด

ไม่ใช่การเคลื่อนย้ายของกลุ่มคน

8
Singh : p.138.