Page 147 - ตำราโบราณคดีอินเดีย
P. 147
โบราณคดีอินเดีย | 139
อย่างไรก็ตาม นักวิชาการรุ่นหลังมีข้อโต้แย้งว่า การที่ Wheeler กําหนดให้สิ่งก่อสร้าง
ตามที่กล่าวมาเป็น “ยุ้งฉาง” นั้นเป็นการกําหนดตามรูปแบบของเมืองในอาณาจักรโรมัน อันที่จริงไม่
มีหลักฐานชัดเจนที่แสดงให้เห็นว่าอาคารนี้เป็นยุ้งฉาง อีกประการหนึ่ง ผู้คนแถบนี้มักจะเก็บพืชพรรณ
ไว้ในถังหรือภาชนะอย่างอื่นมากกว่า
า น าน (ภาพที่ 4.30-4.31) อาคารหลายหลังมีการก่อกําแพงหนา และคงมีความ
สูงมาก อาคารหลังหนึ่งมีบันไดนําไปสู่ลานขนาดเล็ก มีอิฐล้อมเป็นวงซึ่งเดิมอาจล้อมรอบต้นไม้หรือ
ประติมากรรมซึ่งเราได้พบประติมากรรมรูปชายมีเคราอยู่บริเวณนี้ สันนิษฐานว่าเป็นศาสนสถานอีก
แห่งหนึ่งนั้น ตรงกลางมีบ่อน้ําขนาดใหญ่ ใกล้บ่อน้ํามีห้องซึ่งประกอบด้วยเสาจํานวนมาก รวมถึงห้อง
ขนาดเล็ก บ่อน้ํานี้น่าจะมีบทบาทสําคัญในพิธีกรรมทางศาสนา
บางอาคารมีร่องรอยของแท่นบูชาไฟ ที่อาบน้ํา และหลุมอิฐซึ่งเต็มไปด้วยเถ้าถ่านและ
กระดูกสัตว์ (ภาพที่ 4.32-4.33)
า ที 4.30 ท่นบ ชาไ บน าน ระกอบ ิ ีกรร บบนเนิน อ ราการเ องกา ิบังคัน
ที า: (Agrawal, 1982, 158)
า ที 4.31 ท่นบ ชาไ ายในที อย ่อา ัย บริเวณเ องต ํา (เขตที อย ่อา ัย) เ องกา ิบังคัน
ที า: (Agrawal, 1982, 159)
