Page 183 - ตำราโบราณคดีอินเดีย
P. 183
โบราณคดีอินเดีย | 175
วรรณะ
7
อารยันได้นําระบบวรรณะเข้ามา ดังปราก ในบทสวดยุคต้น ๆ ที่ปราก คําว่า “กษัตริย์
(ksatra – พวกขุนนาง และ วิศ (vis) - ชนเผ่า” วรรณะทั้งสี่ ได้แก่ พราหมณะ –นักบวช, กษัตริย์- นักรบ, ไวศ
ยะ – ชาวนา, และ ศูทร- ข้า,ทาส
อาชี
ชาวอารยันเลี้ยงชีพด้วยการเพาะปลูกและเลี้ยงสัตว์ ดังนั้นวัว-ควาย หรือปศุสัตว์จึงมี
ความสําคัญมาก เช่นเดียวกับม้าซึ่งใช้ในกองทัพเป็นหลัก ช่างทําสําริดมีความสามารถสูง การผลิตเครื่องมือ
และอาวุธทําได้ดีกว่าในอารยธรรมสินธุ ในบทสวดมีการกล่าวถึงช่างไม้และช่างทํารถม้าว่าได้รับการนับถือยิ่ง
ในช่วงต้นคงยังไม่มีการใช้เหล็ก แม้ว่าแร่เหล็กจะเป็นสิ่งที่พบทั่วไปแต่การถลุงเหล็กก็ต้องใช้ความสามารถ
มาก ต่อมาเมื่อพวกอารยันลงหลักปักฐานมั่นคงแล้วจึงเริ่มรู้จักการใช้เหล็ก ซึ่งนําไปสู่การเพาะปลูกที่มี
ประสิทธิภาพมากขึ้นอันนําไปสู่สังคมเมือง วรรณะพ่อค้าและเกษตรกรมีความสําคัญมากขึ้นในสังคม
ย ค ระเวทช่วงห ัง
ช่วงระหว่างการเขียนคัมภีร์ฤคเวทกับสมัยพุทธกาล ชาวอารยันได้เคลื่อนไปทางตะวันออกสู่
ทางใต้ของแม่น้ําคงคา จากการดําเนินงานทางโบราณคดีที่ หัสตินาปุระ (Hastinapura), อหิฉฉัตระ
(Ahichchatra) และโกสัมพี (Kausambi) พบว่าชั้นที่อยู่อาศัยชั้นล่างกําหนดอายุได้ระหว่าง 900 และ 600
ป ก่อนคริสตกาล (ราว 357 - 57 ป ก่อนพุทธกาล) ซึ่งอยู่ในยุคพระเวทช่วงหลัง การอยู่อาศัยที่เมืองหัสตินา
ปุระช่วงสุดท้ายถูกทําลายโดยน้ําท่วม หลักฐานโบราณคดีที่หลงเหลืออยู่ได้แก่ เศษภาชนะดินเผาสีเทาเขียน
สี (painted grey pottery) มีเครื่องมือเครื่องใช้ทองแดงเล็กน้อยและร่องรอยของบ้านเรือนที่สร้างด้วยอิฐ
ดิบ ที่โกสัมพีก็พบเศษภาชนะดินเผาแบบเดียวกัน เครื่องมือเหล็กและกําแพงเมืองที่สร้างอย่างดีด้วยอิฐเผา
ไฟ ภาชนะดินเผาประเภทดังกล่าวได้พบตั้งแต่ทางตะวันตกแถบลุ่มแม่น้ําสรัสวดี ไปจนถึงทางตะวันออกที่
เมืองอหิฉฉัตระใกล้แม่น้ําคงคาตอนบน หลักฐานทางเอกสารร่วมสมัยที่ให้ข้อมูลที่สําคัญคือคัมภีร์ต่าง ๆ
เช่น คัมภีร์พระเวทยุคหลัง คัมภีร์พราหมณะ และอุปนิษัท นอกจากนี้ยังมีเรื่องเล่าต่าง ๆ ที่กล่าวถึง
เหตุการณ์ในช่วงนี้เช่นมหากาพย์และปุราณะ แต่คัมภีร์เหล่านี้ก็มีการแต่งเติมในภายหลัง จนยากที่จะ
ตีความได้ว่าส่วนไหนเป็นเรื่องจริงร่วมสมัย ลักษณะสังคมที่บรรยายไว้ในมหากาพย์ก็ไม่ชัดเจนอาจอยู่ในช่วง
ราชวงศ์โมริยะและคุปตะ การที่มีผู้พยายามกล่าวถึง “ยุคมหากาพย์” ในประวัติศาสตร์อินเดีย ซึ่งแยกออก
8
จากยุคพระเวทช่วงหลังนั้น นักวิชาการบางท่านกล่าวว่าไม่น่าเชื่อถือ
7
Basham : p.36.
8 Basham : p.39.
