Page 179 - ตำราโบราณคดีอินเดีย

บทที 5

ระวัติ า ตร อินเดียโดย ังเข

อารยันในอินเดีย: ย คหัวเ ี้ยว ระวัติ า ตร

ผู้ที่เข้ามารุกรานอินเดีย เรียกตัวเองว่า “อารยะ-Aryas” ที่มาของคําว่า “อารยัน Aryan –ผู้มี
อารยะ” ซึ่งชาวเปอร์เซียโบราณก็ใช้คํานี้ด้วย และยังคงปราก ร่องรอยอยู่ในคําว่า “Irans - อิหร่าน” (Iran

= Aryanam = land of Aryans)

ประมาณ 2,000 ป ก่อนคริสตกาล ทุ่งหญ้าสเต ปป (steppland) ซึ่งกินพื้นที่ตั้งแต่โปแลนด์
มาถึงเอเชียกลางเป็นที่อยู่ของกลุ่มคนที่เป็นชนเผ่ากึ่งเร่ร่อน ป าเถื่อน (barbarians) รูปร่างสูงใหญ่ รู้จัก

การทําให้ม้าเชื่องเพื่อนํามาเทียมรถที่มีล้อเป็นซี่ ๆ มีความเร็วและคล่องตัวมากกว่ารถที่มีล้อหนาหนัก
และลากด้วยลา เป็นพวกนักบวชแต่ก็ทําการเกษตรกรรมบ้าง แม้ไม่มีหลักฐานโดยตรงที่จะกล่าวว่าพวกนี้

มีการติดต่อโดยตรงกับชาวสุเมเรียน แต่เครื่องมือเครื่องใช้บางอย่างก็รับมาจากเมโสโปเตเมีย ประมาณ
ช่วงต้นของ 2,000 ป ก่อนคริสตกาล กลุ่มคนเหล่านี้ก็เคลื่อนย้ายมาทางตะวันตก ทางใต้ และทาง

1
ตะวันออก เข้ารุกรานเจ้าของถิ่นเดิม และมีการแต่งงานข้ามเผ่าพันธุ์ เพื่อประโยชน์ในการปกครอง พวก
อารยันได้นําระบบการปกครองแบบชนเผ่า การนับถือเทพแห่งท้องฟ า และการใช้รถเทียมม้ามาด้วย
พวกอินโด-อารยันเดิมอยู่แถบอูรัล-อัลไต (Ural-Altai) ต่อมาได้อพยพเคลื่อนย้ายมาทาง

ตะวันออกเฉียงใต้และตั้งหลักแหล่งแถบบัลข์ (Balkh) ณ บริเวณนี้พวกอารยันซึ่งเป็นบรรพบุรุษของกลุ่ม

คนสมัยพระเวทรวมถึงอิหร่านโบราณ ได้มีการพัฒนาทางภาษา ศาสนา ความเชื่อ และเทพนิยาย ซึ่งได้
กลายเป็นแหล่งกําเนิดของคัมภีร์ พระเวทและคัมภีร์อเวสตะของอิหร่านโบราณ ต่อมาชนกลุ่มหนึ่งที่อยู่

บริเวณ Balkh นี้ซึ่งเป็นกลุ่มที่รักสงบได้เคลื่อนย้ายลงมาทางตะวันออกเฉียงใต้และตั้งรกรากอยู่บริเวณที่

ต่อมาคืออิหร่าน ในขณะที่อีกกลุ่มหนึ่งซึ่งชอบทําสงครามได้เคลื่อนเข้าสู่บริเวณที่เรียกว่า สัปตสินธุ
(Sapta-Sindhu) ซึ่งต่อมาคือกลุ่มชนสมัยพระเวทตอนต้น

การเข้ามาของชาวอารยันสู่ประเทศอินเดียกินระยะเวลาหลายศตวรรษ เข้ามาหลายระลอก
และอาจไม่ใช่เชื้อชาติเดียวกันหรือใช้ภาษาเดียวกันทั้งหมด ชนเผ่าเหล่านี้มีกลุ่มที่เรียกตัวเองว่าภารตะ

(Bharatas) เป็นผู้นําตั้งถิ่นฐานอยู่บริเวณปัญจาบตะวันออกและดินแดนระหว่างแม่น้ําสัตลัช (Satlaj)

และยมุนา (ภาพที่ 5.1) ซึ่งภายหลังรู้จักกันในชื่อว่า พรหมาวรรต (Brahmavarta) ผู้เป็นหัวหน้าคือ
บรรดานักบวชซึ่งเป็นผู้แต่งบทสวดสรรเสริญเทพเจ้าของพวกเขาไว้เมื่อประมาณ 2,000 ป ก่อนคริสตกาล

ซึ่งถือว่าเป็นของศักดิ์สิทธิ์ที่ไม่มีการบันทึกเป็นลายลักษณ์อักษร แต่ใช้วิธีจดจํา บอกกันปากต่อปาก จน
ราว 1,000 ป ก่อนคริสตกาล จึงมีการรวบรวมและจัดหมวดหมู่ บทสวดที่รวบรวมขึ้นนี้เรียกว่า “ฤคเวท”

1 Basham, A.L., The Wonder that was India, (Fontana, 1977), p. 30.