Page 347 - ตำราโบราณคดีอินเดีย

โบราณคดีอินนเดีย | 339

้ําเอ โ ร่าห ายเเ ข 10 (วิ ววกรร ) (ภาพพที่ 8.61) เป็นนถ้ําเจติยสถานถ้ําเดียว
ที่เอลโลร่าแลละเป็นเจติยสถถานถ้ําสุดท้ายยที่มีการสร้าง เจติยสถานนีนี้มีลักษณะในการสร้างที่พัฒฒนาไป 3

ประการ คือกการแทนที่สถูปที่เคยมีมาแแต่เดิม การปรระดิษฐานพระะพุทธรูปภายยในวิหาร และะการใช้เจ
ติยสถานเป็นที่ชุมนุม (ห้องงประชุม)

ที่ด้านนหน้าของถ้ําวิวิศวกรรม มีการทําเสารองรรับระเบียงกว้ว้าง ที่ซึ่งด้านหหลัง (ของ

ระเบียง) มีหนน้าต่างและคูหหาใหญ่ 2 คูหหา ซึ่งลักษณะนี้ทําให้สามารถกําหนดอายุได้ว่าอยู่ในนราว ค.ศ.
29
650 (พ.ศ. 1193) ห้องงด้านในประกอบด้วยเสา 228 ต้น และแแทนที่จะเป็นสสถูปกลับเป็นนแท่นบูชา
ประดิษฐานพพระพุทธรูปปประทับนั่ง ที่ถ้ถ้ําวิศวกรรมนีนี้จึงมีลักษณะะของพัฒนากการอีกขั้นหนึ่งงของห้อง
30
บูชา

า ที 8.61 ้ําเอ โ ร่าห ายเ ข 10 (VVisvakarma) ต้นคริ ต ตวรรร ที 12
ที ที า: (Harle, 11994, 133)

้ําในน า นา ินด

ถ้ําที่มีมีอายุเก่าสุดถ้ํ้าหนึ่ง ได้แก่ ้ําราเ วร (Ramesvaraa) (เอลโลร่าหหมายเลข
21) เป็นถ้ําในนศาสนาฮินดู ที่ถ้ําแห่งนี้ประกอบด้วยภภาพสลักตามเรืรื่องเล่าในปุราาณะ ตัวอย่างงเช่น สอง

ข้างประตูทางงเข้ามีภาพขอองทุรคามหิษาาสุรมรรทนี (ทุทุรคา ่าอสูรควาย) และภาพพของศิวนา ราช ภาพ
31
สลักเหล่านี้แสสดงลักษณะขของศิลปะสมัยยหลังคุปตะ (ภาพที่ 8.622)

29 Harle : p.1332.
30 Brown : p.660.
31
Harle: p.1266.