Page 531 - ตำราโบราณคดีอินเดีย
P. 531
โบราณคดีอินเดีย | 523
จิตรกรร า นัง
ที่มีอายุเก่าที่สุดที่พบในพุทธสถานที่เจาะเข้าไปในภูเขาคือที่ถ้ําอชันตา ซึ่งในช่วงเวลา
ดังกล่าว (ราวศตวรรษที่ 1 ก่อนคริสตกาล-ต้นคริสต์ศตวรรษที่ 3/ ราวพุทธศตวรรษที่ 4-8) แถบเดคข่าน
ตะวันตกเฉียงเหนืออยู่ภายใต้การปกครองของราชวงศ์สาตวาหนะซึ่งมีเมืองหลวงอยู่ที่เมืองไปถาน
(Paithan) ในช่วงนี้สถาปัตยกรรมถ้ําที่งดงามหลายแห่งถูกสร้างขึ้น ตามเส้นทางการค้าจากชาย ั งใกล้
เมืองบอมเบย์ (มุมไบ) ไปยังเมืองไปถานเช่นถ้ําการ์ลี นาสิก ภาชา และชุนนาร์ ราชวงศ์สาตวาหนะมี
อํานาจครอบคลุมรัฐมหาราษฎระและแถบมัลวาด้วย
จากการรุกรานของพวกศกะตอนต้นของคริสต์ศตวรรษที่ 2 (พุทธศตวรรษที่ 7) ทําให้ราชวงศ์
สาตวาหนะหมดอํานาจลงจากแถบชาย ั งทะเลตะวันตก และเคลื่อนมาทางตะวันออก ข้ามที่ราบสูงเดคข่าน
ลงสู่อานธระประเทศ บริเวณปากแม่น้ํากฤษณาและโคธาวรี ได้สร้างสถูปอมราวดีขึ้นบริเวณปากแม่น้ํา
5
กฤษณา
ราวครึ่งหลังของคริสต์ศตวรรษที่ 3 (พุทธศตวรรษที่ 8) ราชวงศ์วกา กะขึ้นมามีอํานาจ
แทนราชวงศ์สาตวาหนะ และมีอํานาจเรื่อยมาจนถึงราวคริสต์ศตวรรษที่ 5 (พุทธศตวรรษที่ 10)
ก ช่างคัน าระ รา ะอ ราวดี
โดยปกติแล้ว สถาปัตยกรรมอินเดียทั้งที่สร้างด้วยศิลาและอิฐ รวมทั้งประติมากรรมศิลา
ปูนปั นและดินเผา มักมีการฉาบแล้วเขียนสี (ภาพที่ 10.10-10.11) แต่ปัจจุบันเหลือร่องรอยให้ศึกษาได้
ไม่มากนัก ภาพจิตรกรรมในช่วงแรกตามศาสนสถานที่สร้างขึ้นหรือที่ขุดเข้าไปในภูเขามักถูกสร้างขึ้นเพื่อ
เป็นองค์ประกอบของประติมากรรมหรือส่วนประดับตกแต่ง ภาพเขียนส่วนใหญ่ไม่ได้วาดขึ้นเพื่อให้มอง
ในที่สว่าง แต่มักอยู่ในห้องชั้นในหรือตามทางเดินซึ่งแสงส่องเข้ามาได้เพียงเล็กน้อย
5 Skira : p.23.
