Page 534 - ตำราโบราณคดีอินเดีย
P. 534
โบราณคดีอินเดีย | 526
จิตรกรร ัยอ ราวดี มีปราก บนผนังด้านขวาในถ้ําที่ 10 อชันตา แสดงความอ่อนช้อย
ของรูปร่างเหมือนเทคนิคการสลักภาพในช่วงกลางของศิลปะอมราวดี (ราว ค.ศ. 150/ พ.ศ. 693) มีการใช้สี
น้อย ลักษณะการใช้เส้นแม้จะยังไม่สามารถทําให้เกิดแสงเงาและมวล (volume) แต่ก็มีความสวยงาม
คล้ายกับภาพร่างบนศิลาของประติมากรรมที่นาคารชุนโกณฑะในอานธระประเทศ ในคริสต์ศตวรรษที่ 3
6
(พุทธศตวรรษที่ 8) จิตรกรรมภาพฉัททันตชาดก (ประวัติของพระยาช้าง 6 งา) (ภาพที่ 10.16) แสดงให้
เห็นถึงความชํานาญในการวาดภาพช้างและความละเอียดอ่อนของพันธุ์พฤกษา
า ที 10.16 า ฉัททันตชาดก ้ําอชันตาห ายเ ข 10
ัยค ตะ-ห ังค ตะ
จิตรกรรมเป็นที่นิยมมากในสมัยคุปตะ ตระกูลขุนนางมักจะมีการสร้าง “ประติมา-คฤหะ”
หรือ “จิตรศาลา”ของตระกูล ประชาชนทั่วไปมักเขียนภาพบนผ้า(ลินิน) (ยม-ปัตตะ) แต่เหลือร่องรอย
ของจิตรกรรมน้อยมาก พบบ้างในถ้ําที่พา อชันตา และพาทามิ
า จิตรกรร ที ้ําอชันตา
ภาพจิตรกรรมสมัยคุปตะ-หลังคุปตะเป็นจิตรกรรมที่งดงามที่สุดในศิลปะอินเดีย สถานที่ที่
ปราก ภาพจิตรกรรมสมัยนี้มากที่สุดและสวยงามที่สุดคือ ้ําอชันตา มีอายุตั้งแต่ราวคริสต์ศตวรรษที่ 5
(พ.ศ. 1100-1150) อันเป็นระยะที่จิตรกรรมอินเดียสวยงามที่สุดทั้งด้านการประกอบภาพและความสมบูรณ์
ของร่างกายบุคคล
6 Skira : p. 24.
