Page 558 - ตำราโบราณคดีอินเดีย
P. 558
โบราณคดีอินเดีย | 550
หากแบ่งจิตรกรรมขนาดเล็กของอินเดียตามช่วงระยะเวลา อาจแบ่งได้เป็น 2 ระยะคือ
ัยก่อนราชวง โ ก (คริ ต ตวรร ที 11-16/ ท ตวรร ที 17-21)
เป็นช่วงที่ศาสนาพุทธลัทธิวัชรยานเจริญรุ่งเรืองในอินเดียภาคเหนือ ควบคู่กับศาสนาเชน
และพราหมณ์นิยมวาดภาพประกอบคัมภีร์ โดยวาดลงบนใบปาล์ม (ใบลาน) และกระดาษจีน เน้นสีน้ํา
เงิน แดง เขียว และเหลือง (ภาพที่10.55)
า ที 10.55 Manuscript: c.1000
ในช่วงนี้สกุลช่างที่มีความสําคัญคือ ก ช่าง ้นเ อง ซึ่งยึดถือตามลักษณะรูปภาพและ
21
เรื่องราวของอินเดียเกิดขึ้นก่อนที่พวกมุสุลมันจะเข้ามา จึงมีอิทธิพลของชนกลุ่มนี้น้อย ที่สําคัญ
ได้แก่
จิตรกรร ขนาดเ กใน าคตะวันออกของอินเดีย (Eastern Indian painting)
จิตรกรรมขนาดเล็กในกลุ่มนี้ อาจแบ่งออกได้เป็น
- สกุลช่างปาละ หรือเนปาล
- สกุลช่างโอริสสา
ก ช่าง า ะหร อเน า พัฒนาขึ้นในราวคริสต์ศตวรรษที่ 10 (พุทธศตวรรษที่ 15)
ภายใต้การปกครองของราชวงศ์ปาละ ในแถบพิหารและเบงกอล พุทธสถานขนาดใหญ่ (มหาวิหาร) ที่นาลันทา
โอทันตปุริ วิกรมศิลา และ โสมรูป เป็นพุทธสถานที่มีชื่อเสียงในขณะนั้น ซึ่งไม่เพียงแต่เป็นมหาวิทยาลัยทาง
พุทธศาสนาแต่ยังเป็นแหล่งรวมของคัมภีร์ทางพุทธศาสนาจํานวนมาก รวมถึงเป็นแหล่งผลิตประติมากรรม
สําริดที่สําคัญ มีพระสง ์และพุทธศาสนิกชนจากดินแดนต่าง ๆ มาศึกษาเล่าเรียนในวิทยาลัยเหล่านี้ ซึ่งเมื่อ
เดินทางกลับ ได้นํารูปแบบการสร้าง (หรือการคัดลอก) คัมภีร์ซึ่งมีภาพประกอบเหล่านั้นกลับไปบ้านเกิด เช่น
21 สุภัทรดิศ ดิศกุล : หน้า 239.
