Page 559 - ตำราโบราณคดีอินเดีย
P. 559
โบราณคดีอินเดีย | 551
เนปาล ธิเบต พม่า ลังกา และชวา เป็นต้น เราจึงได้พบคัมภีร์แบบปาละแพร่กระจายออกไป โดยเฉพาะอย่าง
ยิ่งที่เนปาล ซึ่งรูปแบบของจิตรกรรมปาละและเนปาลแทบไม่มีความแตกต่างกันเลย
จิตรกรรมขนาดเล็กที่ยังคงเหลืออยู่ส่วนใหญ่มีอายุไม่เก่ากว่าคริสต์ศตวรรษที่ 11 (พุทธ
ศตวรรษที่ 16) ประกอบด้วยเนื้อหาคัมภีร์และภาพประกอบ ซึ่งอาจเป็นภาพพระพุทธเจ้าหรือเทพ (พระ
โพธิสัตว์) องค์ใดองค์หนึ่งในลัทธิวัชรยาน หรือภาพของพระโพธิสัตว์สององค์ขนาบข้าง หรืออาจเป็นเรื่องราว
ในพุทธประวัติ หรือสัญลักษณ์ของสถานที่สําคัญในพุทธศาสนา ส่วนภาพที่มีลักษณะโดดเด่นอาจนํามาเขียน
ไว้ที่ส่วนปกซึ่งทําด้วยไม้ ภาพจิตรกรรมดังกล่าวมีขนาดเล็กเขียนลงบนใบลาน (ขนาดประมาณ 6.25x7.50
เซนติเมตร) ภาพในช่วงแรกเลียนแบบประติมากรรมสําริดและภาพจิตรกรรมสมัยคุปตะ บุคคลในภาพมี
ลักษณะเหมือนจริงที่งดงาม แต่งานในสมัยหลังลงมา ภาพบุคคลเริ่มไม่เป็นธรรมชาติ ส่วนของตาที่นูนออกมา
แสดงอิทธิพลของอินเดียตะวันตก หลังจากนั้นจิตรกรรมขนาดเล็กในภาคตะวันออกของอินเดียก็เสื่อมลงและ
22
ถูกแทนที่ด้วยจิตรกรรมแบบภาคตะวันตกของอินเดีย
คัมภีร์ทางพุทธศาสนาดังกล่าวส่วนใหญ่เป็นของลัทธิวัชรยานตันตระ ที่สําคัญได้แก่
อัษ สาหสรีกะปรัชญาปารมิตา (AstasahasrikaPrajnaparamita), ปัญจรักษา (Pancharaksa), การัณฑวยุหะ
(Karandavyuha) และกาลจักรยานตันตระ (Kalachakrayanatantra) ซึ่งมาจากพุทธสถานนาลันทาและวิกรม-
23
ศิลาในแคว้นพิหาร บางส่วนทําขึ้นในเนปาล ที่เก่าสุดมีอายุในป ที่ 6 แห่งการครองราชย์ของพระเจ้ามหิปาละ
(Mahipala) (ประมาณ ค.ศ.993/ พ.ศ. 1536) รูปแบบของจิตรกรรมประเภทนี้หมดไปจากอินเดียเมื่อราว
คริสต์ศตวรรษที่ 12 13 (พุทธศตวรรษที่ 17-18) (ภาพที่10.56-10.57)
า ที 10.56 า ระโ ิ ัตว วัชร าณี (Vajrapani) บในเน า อาย ราว ค. . 1200 ( . . 1743)
ที า: (Harle, 1994, 362)
22
Harle J. C., The Art and Architecture of the Indian Subcontinent (Hong Kong, 1994), pp.362-363.
23 Harle : p.361.
