Page 74 - ตำราโบราณคดีอินเดีย

โบราณคดีอินเดีย | 66

า ที 2.40 การตั้ง ิ น านช่วง รก บที ราบ ่ ่น้ําคงคา
ที า: (Singh, 2008, 120)

• อินเดียใต้
อายุของแหล่งโบราณคดีสมัยหินใหม่ในภาคใต้ของอินเดียส่วนใหญ่อยู่ในราว 2,900-

1,000 ป ก่อนคริสตกาล แหล่งที่มีอายุเก่าสุดคือราว 2,900 - 2,400 ป ก่อนคริสตกาล ได้แก่แหล่ง

อุตนูร์ (Utnur) ปัลลวอย (Pallavoy) โกเทกัล (Kodekal) และ วัตคัล (Watgal)
ทางตอนใต้ของที่ราบสูงเดคข่าน หมู่บ้านสมัยหินใหม่แรกสุดตั้งอยู่บนเนินเขาและที่ราบ

สูง บางครั้งตั้งอยู่ตามลําน้ําขนาดเล็กหรือบน ั งแม่น้ําสายหลัก ลักษณะเด่นของหลายๆแหล่งใน

บริเวณนี้คือ เนินขี้เถ้าเช่นที่แหล่งอุตนูร์, โกเทกัล และ วัตคัล
เนินขี้เถ้านี้ เป็นเนินที่มีการสะสมตัวของขี้เถ้าและวัสดุที่คล้ายแก้วจํานวนมาก เกิดจาก

การเผากองขี้วัวซ้ําแล้วซ้ําอีก แสดงถึงคอกปศุสัตว์สมัยหินใหม่ซึ่งใช้ท่อนซุงป ดเป็นวงล้อม ซึ่งจากการ

ขุดค้นที่อุตนูร์ แสดงให้เห็นว่าขนาดของคอกปศุสัตว์นี้น่าจะจุสัตว์ได้ประมาณ 540-800 ตัว
โบราณวัตถุที่พบร่วมได้แก่ ขวานหิน ใบมีดหิน และเศษภาชนะดินเผาที่ขึ้นรูปด้วยมืออย่างหยาบ ๆ

เศษภาชนะเหล่านี้มีทั้งแบบขัดมันสีเทา หรือสีเหลืองนวล (มักมีผิวเรียบหรือบางชิ้นมีการเขียนสี
48
ด้วยสีแดง)

48
Singh : pp.123-128.