Page 74 - จากชีวกโกมารภัจจ์ถึงไภษัชยคุรุ
P. 74
66
บทที่ 4
เส)นทางพระพุทธศาสนาและแนวคิดพระพุทธเจ)าแพทย;
จากอินเดียสู?เอเชียกลางจากหลักฐานโบราณคดี
ในบทนี้จะได-กล0าวถึงเส-นทางพุทธศาสนาจากภาคตะวันตกเฉียงเหนือของอินเดีย ซึ่งสันนิษฐาน
ว0าเปLนจุดที่แนวคิดเกี่ยวกับพระโพธิสัตวPและพระพุทธเจ-าแพทยPได-เพาะตัวและถูกบ0มฟTกขึ้น ก0อนที่จะ
แพร0หลายไปยังเอเชียกลาง จีน และ ธิเบต ซึ่งจากหลักฐานโบราณคดีจะเห็นได-อย0างชัดเจนว0า
พุทธศาสนาได-แพร0จากภาคตะวันตกเฉียงเหนือของอินเดียเข-าไปยังเอเชียกลาง จีน และธิเบตตั้งแต0ช0วง
ต-นพุทธกาล ตามเส-นทางการค-าในขณะนั้น
เอเชียกลางเปLนดินแดนที่มีบทบาทสำคัญ โดยเฉพาะอย0างยิ่งเปLนแหล0งของการเผยแพร0
พุทธศาสนาที่สำคัญในช0วงต-นคริสตกาลหรือก0อนหน-านั้น เอเชียกลางเปLนดินแดนสำคัญที่เชื่อมต0อ
ระหว0างตะวันตกและตะวันออก จึงเปLนเส-นทางการค-าที่สำคัญอันเปLนที่รู-จักกันดีในชื่อเส-นทางสาย
แพรไหม (ทางบก) ที่เชื่อมต0อระหว0างทะเลสาบแคสเป]ยน และทะเลเอเรียล (areal sea) กับอินเดียและ
จีน (และการเดินทางเข-าสู0อินเดียของพวกอารยันก็คงใช-เส-นทางนี้เช0นกัน)
เส-นทางการค-าทางบกและทางทะเล ช0วง 200 ป]ก0อนคริสตกาล – ราว ค.ศ. 1500
(ที่มา: The Art Institute of Chicago, 2007: 6-7)
