Page 107 - วิวัฒนาการของมนุษย์
P. 107
บทที( 5 กําเนิดและวิวัฒนาการของสัตว์ตระกูลไพรเมต 100
ไดรโอพิเทคัส อาจจะอาศัยอยู่บนต้นไม้ในป่ารกและป่าโปร่ง และชอบเดินแบบสี(
เท้า มีฟันเขี?ยวใหญ่ สารเคลือบฟันบาง ปุ่มฟันกลมและตื?นซึ(งแสดงว่ากินผลไม้เป็นหลัก
ฟันหน้าเล็ก แขนและนิ?วค่อนข้างยาว ซึ(งลักษณะเหล่านี?คล้ายกับของลิงไม่มีหางใน
ปัจจุบัน ดังนั?นจึงอาจกล่าวได้ว่า ไดรโอพิเทคัส มีความสัมพันธ์ทางชีววิทยาใกล้เคียงกับ
ลิงไม่มีหางมากกว่าโฮมินอยด์ยุคไมโอซีนตอนต้น ไดรโอพิเทคัส สูญพันธุ์ไปจากยุโรปเมื(อ
ราว 10 ล้านปีซึ(งเป็นช่วงที(อากาศเย็นลง ภูมิอากาศเปลี(ยนแปลงตามฤดูกาลมากขึ?น และ
ป่าไม้ลดลง
ต่อมาในยุคไมโอซีนตอนปลายก็ยังเป็นยุคที(พบลิงไม่มีหางอีกบางสกุลซึ(งมี
ลักษณะแตกต่างจากลิงไม่มีหางยุคไมโอซีนอื(นๆ ที(กล่าวมาแล้ว ลิงไม่มีหางในยุคนี?ที(
เด่นๆ ได้แก่
ศิวะพิเทคัส (Sivapithecus) เป็นลิงไม่มีหางยุคไมโอซีนตอนกลางต่อเนื(องถึง
ตอนปลาย (ระหว่าง14-7 ล้านปีมาแล้ว) ซากบรรพชีวินของ ศิวะพิเทคัส ส่วนมากพบใน
อินเดียและปากีสถาน คําว่า “ศิวะ” มาจากชื(อเทพเจ้าองค์หนึ(งในศาสนาฮินดูที(ชาว
อินเดียและปากีสถานบางส่วนนับถือ ซึ(งก็คือพระศิวะ นั(นเอง
ซากบรรพชีวินของ ศิวะพิเทคัส ถูกค้นพบในช่วง ค.ศ. 1979-1980 โดยความ
ร่วมมือระหว่างนักวิชาการจากมหาวิทยาลัยเยล สหรัฐอเมริกา คือ ศาสตราจารย์ David
Pilbeam และทีมนักวิชาการจากหน่วยงานการสํารวจทางธรณีวิทยาแห่งปากีสถาน
นําโดย S. M. Ibrahim Shah ซากที(พบประกอบด้วยชิ?นส่วนขากรรไกรล่าง ฟัน และ
กะโหลกส่วนหน้าบางส่วน (รูปที( 5.17)
รูปที( 5.17 กะโหลกส่วนหน้าของ ศิวะพิเทคัส พบที(ปากีสถาน
