Page 51 - โบราณคดีและประวัติศาสตร์ในประเทศไทย ฉบับคู่มือครูสังคมศึกษา
P. 51
หลักฐานที่เป็ นลายลักษณ์อักษร ที่พบในประเทศไทยแบ่ง
ออกเป็นหลำยประเภท ที่ส ำคัญคือ
จารึก เป็นหลักฐำนประเภทลำยลักษณ์อักษรที่มีอำยุยำวนำนที่สุด
หรือเก่ำที่สุดที่พบในประเทศไทย เพรำะวัสดุที่ใช้จำรึกเป็นวัสดุที่มีควำมคงทน
ถำวร เช่น ศิลำ แผ่นอิฐ แผ่นเงิน แผ่นทอง แผ่นทองแดง ภำษำและตัวอักษรที่
พบในจำรึกโบรำณล้วนเป็นภำษำและตัวอักษรที่ต่ำงไปจำกปัจจุบัน นอกจำกนี้
ภำษำและตัวอักษรที่ปรำกฏอยู่ในจำรึกของแต่ละยุคสมัยยังมีรูปแบบที่ต่ำงกัน
ไปอีกด้วย ปัจจุบันมีกำรค้นพบจำรึกโบรำณในประเทศไทยมำกมำย อำจแบ่ง
ออกเป็น ๒ กลุ่มใหญ่
จำรึกกลุ่มแรก มีอำยุตั้งแต่รำวพุทธศตวรรษที่ ๑๒ – ๑๘ (คือจำรึก
สมัยทวำรวดี ศรีวิชัย ลพบุรีหรือเขมรในประเทศไทย) เป็นจำรึกที่ใช้ภำษำบำลี
ภำษำมอญโบรำณ ภำษำสันสกฤต ภำษำขอม และภำษำทมิฬ ตัวอักษรที่ใช้
เขียนมีทั้งที่เป็นตัวอักษร ปัลลวะ ตัวอักษรหลังปัลลวะ ตัวอักษรมอญ และ
อักษรขอม (เขมรโบรำณ)
จำรึกกลุ่มที่สอง มีอำยุรำวพุทธศตวรรษที่ ๑๙ ลงมำ มีทั้งที่เป็น
จำรึกภำษำไทยที่ใช้ตัวอักษรไทย จำรึกภำษำขอมใช้อักษรขอม และจำรึก
ภำษำมอญใช้ตัวอักษรมอญ ส ำหรับจำรึกที่เป็นภำษำไทยเริ่มมีขึ้นครั้งแรกใน
สมัยสุโขทัยรำวพุทธศตวรรษที่ ๑๙ และมีเรื่อยลงมำจนถึงสมัยล้ำนนำไทย
สมัยอยุธยำ สมัยรัตนโกสินทร์ แต่ตัวอักษรไทยและภำษำไทยที่ใช้จะมี
พัฒนำกำรที่แตกต่ำงกันออกไปตำมยุคสมัยและตำมท้องถิ่น จนสำมำรถแยก
ออกได้เป็นอักษรไทยภำษำไทยสมัยสุโขทัย สมัยอยุธยำ หรือเป็นตัวอักษร
ธรรม อักษรฝักขำมและอักษรไทยน้อย ส ำหรับจำรึกภำษำขอมที่เขียนด้วย
ตัวอักษรขอมและจำรึกภำษำมอญที่เขียนด้วยตัวอักษรมอญที่มีอำยุอยู่ในรุ่น
หลังนี้ ก็จะมีพัฒนำกำรต่ำงไปจำกภำษำขอมอักษรขอมและภำษำมอญอักษร
มอญที่ใช้ในสมัยแรกๆ เช่นเดียวกัน
[๔๐]
