Page 10 - ตำราโบราณคดีอินเดีย
P. 10
โบราณคดีอินเดีย | 2
ช อ ระเท
เรารู้จักประเทศอินเดียในหลายชื่อ เช่น
ก. ินด าน - คําว่าอินเดียมาจากคําว่า Indus เช่นเดียวกับคําว่า Hindu เพี้ยนมาจาก
Sindhu ดังนั้นจึงมีชื่อเรียกประเทศอินเดียว่า ฮินดูสถาน หมายถึง ประเทศหรือที่อยู่ของชาวฮินดู (สินธู)
อารยธรรมแรกของอินเดียคือ Indus Civilization หรืออารยธรรมลุ่มแม่น้ําสินธุ ร่วมสมัย
กับดินแดนเมโสโปเตเมีย (ดินแดนระหว่างแม่น้ํา 2 สาย คือ ไทกริส และยูเฟรติส) และอียิปต์
คําว่า Hindu เริ่มใช้เมื่อมุสลิมเข้าครอบครองอินเดีย มีความหมายถึงชุมชนหรือกลุ่มคนใน
ประเทศอินเดียที่ไม่ใช่มุสลิม (เพื่อให้เห็นความแตกต่าง) ดังนั้นคําว่า ฮินดู โดยรวมจึงหมายถึง คนที่อยู่ใน
ดินแดนชมพูทวีป (ประเทศอินเดีย) ที่นับถือศาสนาอื่น (พราหมณ์ พุทธ และเชน) ที่ไม่ใช่ศาสนาอิสลาม
และที่มีวัฒนธรรมความเป็นอยู่แบบ “วัฒนธรรมฮินดู” ที่แตกต่างอย่างชัดเจนจาก “วัฒนธรรมแบบ
มุสลิม”
ข. ช ทวี – ดินแดนแห่งต้นหว้า (ชมพู หรือ จัมบู (jambu) หมายถึง ต้นหว้า) ซึ่งมีอยู่
มากในประเทศอินเดีย
ค. ารตวรรต – ดินแดนแห่งโอรสของพระภรต (ชาวอินเดียเรียกตนเองว่า ารต สืบเชื้อ
สายมาจากอารยัน (มหาภารตะ)
ัก ณะ ิ ระเท
ัก ณะทาง ิ า ตร
ประเทศอินเดียตั้งอยู่บนพื้นที่สามเหลี่ยมยื่นเข้าไปในมหาสมุทรอินเดีย ทิศตะวันตกจรด
ทะเลอาราเบียน ทิศตะวันออกจรดอ่าวเบงกอล ตอนเหนือมีแนวเขาหิมาลัยกั้นในแนวตะวันออก-
ตะวันตก ทางตะวันตกเฉียงเหนือมีช่องเขาที่สําคัญคือ ช่องเขาไคเบอร์ (Khyber Pass) เป็นช่องทางที่ใช้
ติดต่อกับดินแดนภายนอก และเป็นเส้นทางผ่านเข้ามาของศิลปวัฒนธรรมจากภายนอก และจากอินเดีย
ออกไปสู่โลกภายนอก (ภาพที่ 1.2)
