Page 14 - ตำราโบราณคดีอินเดีย

โบราณคดีอินเดีย | 6

า ที 1.4 นที ระเท อินเดีย าคใต้
ที า: (Harle, 1994, 14)

ชาย ั งทะเลตะวันออกต่างจาก ั งตะวันตกคือมีลักษณะเป็นพื้นที่ราบชาย ั งทะเลตื้น ทํา

ให้ต้องมีการสร้างท่าเรือ เช่นที่ มัทราส (Madras) หรือวิสาขปัตนัม (Visakhapatnam)
การติดต่อทางทะเลในอดีตระหว่างพม่า อินโดนีเชีย และไทยกับดินแดนกลิงคะ และอานธ-

ระ (ทาง ั งตะวันออกของอินเดีย) รวมถึงดินแดนทมิ นั้น เป็นการใช้เรือขนาดเล็กขึ้น ั งที่ท่าเรือระดับ
รอง แม้ว่าท่าเรือที่มีความสําคัญมากบริเวณปากแม่น้ําคงคาที่บันทึกการเดินทางเพริพลัส (Periplus)

4
กล่าวถึงในชื่อ “Gange” นั้นหมายถึง เมืองตัมราลิปติ (Tamralipti)
เส้นทางหลักที่ใช้ติดต่อระหว่างที่ราบลุ่มทางเหนือกับทางใต้ต้องข้ามเทือกเขาวินธัย ส่วน
ใหญ่ใช้ทางตะวันตกของเทือกเขาวินธัย อีกเส้นทางหนึ่งคือการเดินทางไปตามหุบเขามหานที เส้นทาง

สุดท้ายใช้ติดต่อระหว่างภาคเหนือและภาคใต้คือทางชาย ั งตะวันออก จากทางตะวันตกเฉียงใต้ของเบงกอล

ลงสู่สามเหลี่ยมปากแม่น้ํากาวิริ เป็นเส้นทางที่ลําบากที่สุด จะเห็นได้ว่าเส้นทางที่สะดวกและสําคัญที่สุดจะ
อยู่ทาง ั งตะวันตก ทําให้มีอาณาจักรในคาบสมุทรเกิดขึ้นทาง ั งตะวันตกมากกว่าทางตะวันออก

ศูนย์กลางอาณาจักรสาตวาหนะ (Satavahanas) และอาณาจักรมุสลิมในช่วงหลังมักตั้งอยู่ทางตะวันตก

เช่นเดียวกันกับอาณาจักรวิชัยนคร (Vijayanagara)

4
The Ramakrishna Mission : p.5.