Page 12 - ตำราโบราณคดีอินเดีย
P. 12
โบราณคดีอินเดีย | 4
ข. ่น้ําคงคา (ทางตะวันออกของแม่น้ําสินธุ) เป็นแหล่งแรกเริ่มและพัฒนาของอารย-
ธรรมของชาวอารยัน เรียกว่า อารยวรรต (Aryavarta) (รวมดินแดนระหว่างแม่น้ําคงคาและยมุนา)
่ ่น้ําคงคาตอน ่าง ทางภาคตะวันออกและตะวันออกเฉียงเหนือ ได้แก่ ดินแดนแถบ
แคว้นมคธ ปา ลีบุตร ราชคฤห์ กบิลพัสดุ์ เป็นดินแดนชุมชนชาวพุทธ อายุราว 600 ป ก่อนคริสตกาล
(ต้นพุทธกาล)
แอ่งสินธุถูกแยกออกจากดินแดนแห่งแม่น้ําคงคาโดยมีทะเลทรายธาร์ (Thar) แห่งแคว้น
ราชสถานและเขาเตี้ย ๆ คั่น ั งตะวันตกของที่ราบลุ่มแม่น้ําคงคาจากเดลลีถึงปัตนะ รวมถึงแถบโด ป
(Doab) หรือดินแดนระหว่างแม่น้ําคงคาและยมุนา ถือได้ว่าเป็นดินแดนสําคัญหรือหัวใจของประเทศ
อินเดีย บริเวณนี้ที่ครั้งหนึ่งได้ชื่อว่า “อารยวรรต” (Aryavarta) หมายถึง ดินแดนแห่งอารยัน เป็นจุด
กําเนิดของอารยธรรมอินเดีย
บริเวณปากแม่น้ําคงคาที่อ่าวเบงกอล ซึ่งเป็นดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ําขนาดใหญ่ เป็น
ที่ที่แม่น้ําคงคาบรรจบกับแม่น้ําพรหมบุตรซึ่งไหลมาจากธิเบตผ่านหุบเขาอัสสัม บริเวณนี้มีบทบาทสําคัญ
กับประวัติศาสตร์ของอินเดีย
ตอนใต้ของที่ราบใหญ่เป็นบริเวณที่ราบสูงสู่เทือกเขาวินธัย ซึ่งกั้นระหว่างภาคเหนือกับ
คาบสมุทร มักรู้จักกันในชื่อ “เดคข่าน” (หมายถึง “ใต้”)
ดังนั้น จึงอาจแบ่ง า ิ ระเท ที่มีประวัติศาสตร์ของตนเองได้เป็น 3 เขต คือ
บริเวณที่ราบตอนเหนือ เดิมเรียก แคว้นฮินดูสถาน ดินแดนแห่งแม่น้ําสินธุแบ่งแยกออก
จากดินแดนแห่งแม่น้ําคงคาโดยมีทะเลทรายธาร์ (Thar) แห่งแคว้นราชสถานและเขาเตี้ย ๆ คั่น (ภาพที่
1.3)
บริเวณที่ราบสูงเดคข่าน ใต้ที่ราบใหญ่ลุ่มแม่น้ําคงคาเป็นที่ราบสูงขึ้นไปบรรจบกับทิวเขา
วินธัยแบ่งดินแดนภาคเหนือออกจากภาคใต้
ดินแดนทางภาคใต้ เรียก แหลมเดคข่านหรือทักษิณาบถ เป็นที่ราบสูงเต็มไปด้วยภูเขาและ
แห้งแล้ง มีทิวเขายาวคือ ทิวเขา ั หรือ า (Ghat) เป็นทิวเขายาวกั้นอยู่ทางตะวันออกและตะวันตก
ทิวเขา า ตะวันตกสูงกว่าทางตะวันออก จึงเป็นแหล่งกําเนิดแม่น้ําหลายสาย เช่น แม่น้ํามหานที
(Mahanadi) โคทาวรี (Godavari) กฤษณา (Kistna) และกาวิริ (Kaviri) ซึ่งไหลไปลงทะเลทางทิศ
2
ตะวันออก มีเพียงแม่น้ํานรรมทา (Narmada) และตาปตี (Tapti) เท่านั้นที่ไหลไปทางตะวันตก (ภาพที่
1.4)
2 Basham : p.2.
