Page 193 - ตำราโบราณคดีอินเดีย
P. 193

โบราณคดีอินเดีย | 185








                                  จารึกพระเจ้าอโศก ประกอบด้วยประกาศ (บรมราชโองการ - edicts) จํานวนหนึ่งที่สลัก
                       ลงบนเสาและก้อนศิลา พบกระจายทั่วไปในอินเดีย ประกาศนี้ได้รับแรงบันดาลใจจากราชวงศ์อาคีมินิด

                       แต่เนื้อหาแตกต่างอย่างมากจากจารึกของดาริอุสที่ 1 ซึ่งมักประกาศถึงความยิ่งใหญ่ของจักรพรรดิ ลําดับ
                       ถึงชัยชนะ และระบุถึงประชาชน และชนเผ่าที่อยู่ภายใต้อํานาจของพระองค์ แต่จารึกของพระเจ้าอโศก

                       ประกาศอย่างเป็นทางการถึงนโยบายและคําแนะนําในการปกครองต่อข้าราชการของพระองค์

                                  จารึกบอกให้เราทราบว่าหลังจากพระองค์ครองราชย์ได้ 8 ป  พระองค์ได้กลับใจและดําเนิน
                       นโยบายใหม่ ดังนี้ “เมื่อกษัตริย์ ปิยทัสสี ผู้เป็นที่รักแห่งทวยเทพ ขึ้นครองราชย์ได้ 8 ปี ได้มีชัยเหนือกลิง

                       คะ ประชาชนกว่า 150,000 คนถูกจับ 100,000 คนถูกฆ่า และจํานวนมากตายลง หลังจากได้ชัยชนะ ผู้
                                                                             15
                       เป็นที่รักแห่งทวยเทพได้หันมาสู่ธรรมะ รู้สึกสงสารและโศกเศร้า----”
                                  สิ่งสําคัญของการป ิรูปในสมัยพระเจ้าอโศกคือ การปกครองอย่างมีมนุษยธรรม และ

                       ยกเลิกการสงครามที่ก้าวร้าวรุนแรง ในส่วนของนโยบายในการขยายดินแดน พระองค์ทรงใช้ธรรมะใน
                       การเอาชนะ ทรงใช้หลักธรรมในพุทธศาสนาแทนความโลภในทางโลก  พระองค์ทรงสนับสนุนแนวคิด

                       อหิงสาคือการไม่เบียดเบียนสัตว์โลก ซึ่งแนวคิดนี้ได้แพร่หลายไปทุกนิกายศาสนา ทรงห้ามการบูชายัญ

                       สัตว์อย่างน้อยก็ภายในเมืองหลวง วางกฎระเบียบในการ ่าสัตว์เพื่อเป็นอาหาร และห้าม ่าสัตว์บางชนิด
                       พระองค์ทรงใช้วิธีจาริกแสวงบุญไปตามสถานที่สําคัญในพุทธศาสนาแทนการออกล่าสัตว์ซึ่งเป็นกี าตาม

                       ธรรมเนียมของกษัตริย์อินเดีย พระองค์ทรงลดการบริโภคเนื้อสัตว์ภายในพระราชวัง
                                  หลังจากพระเจ้าอโศกทรงกลับใจ พระองค์หันมานับถือพุทธศาสนา ทรงอุทิศถ้ําที่สร้างขึ้น

                       แก่ลัทธิอชีวิกะ ซึ่งเป็นป ิปักษ์ต่อพุทธศาสนา ในสมัยของพระเจ้าอโศกพุทธศาสนาซึ่งเดิมเป็นเพียงลัทธิ

                       หนึ่งในอินเดียได้กลายเป็นศาสนาของโลก กล่าวกันว่าได้มีการสังคายนา (หรือการประชุมสง ์) ขึ้นที่
                       ปา ลีบุตรที่ซึ่งคัมภีร์ภาษาบาลีถูกรวบรวมขึ้น และพระธรรมทูตได้ถูกส่งออกไปทั่วอินเดีย แบ่งออกเป็น

                               16
                       9 แห่ง คือ
                                     - พระมัช ันติกะ     แคว้นแคชเมียร์และคันธาระทางภาคตะวันตกเฉียงเหนือของ

                       อินเดีย

                                     - พระมหาเทวะ        ไปพื้นที่ตอนใต้ของเทือกเขาวินธัย (ภาคกลางด้านตะวันตก)
                                     - พระมหารักขิตะ     ไปยังภาคใต้ของอินเดีย

                                     - พระธรรมรักขิตะ    ไปแถบตอนเหนือของแคว้นคุชราต (พื้นที่ทางตะวันตกของ

                       อินเดีย)
                                     พระมหาธรรมรักขิตะ  ไปยังแถบแคว้นมหาราษ ระบริเวณตะวันตกเฉียงใต้ของ

                       อินเดีย



                        15 Basham : pp.54-55.
                        16
                         ผาสุข อินทราวุธ : หน้า 17.
   188   189   190   191   192   193   194   195   196   197   198