Page 20 - ตำราโบราณคดีอินเดีย

โบราณคดีอินเดีย | 12

า า
ภาษาในอินเดียแบ่งเป็น 2 ตระกูล

ก. ตระก อินโด-ย โรเ ยน เป็นกลุ่มภาษาของชาวอินเดียภาคเหนือ มีภาษาดั้งเดิมของ

พวกอารยัน (ภาษานักบวชและภาษาชาวบ้าน) ภาษาสันสกฤต ภาษาปรากฤต และภาษาบาลี ภาษา
อินโด-อารยัน ได้แก่ ภาษาฮินดี อูรดู เบงคาลี มาราฐี คุชราตี ปัญจาบี เป็นต้น

ข. ตระก ทราวิท (ทัสยุ หรือ ทมิ ) เป็นภาษาของชาวอินเดียตอนใต้ มี 12 ภาษา ที่

สําคัญ 4 ภาษา คือ เตลูกู ทมิ มลายลัม คานาเรส
รวมภาษาใหญ่ในอินเดียทั้งหมดมี 172 ภาษา แต่ที่เป็นทางการมี 14 ภาษา ที่ใช้เป็น

ภาษากลางคือภาษาฮินดี ราชสํานักอินเดียโบราณใช้สันสกฤตเป็นภาษาราชการ สมัยราชวงศ์เตอร์ก
(ค.ศ. 1206-1526/ พ.ศ. 1749-2069) ใช้ภาษาเปอร์เซีย ราชวงศ์โมกุล (ค.ศ. 1526-1858/ พ.ศ. 2069-

2401) ใช้ภาษาอูรดู

การเขียน ะตัวอัก ร

เริ่มตั้งแต่สมัยอารยธรรมลุ่มแม่น้ําสินธุ แต่ยังอ่านไม่ลงตัว มีตัวอักษร 270 ตัว อาจกล่าว
ได้ว่าอักษรภาพหรือสัญลักษณ์ที่ปราก ในอักษรของอารยธรรมลุ่มแม่น้ําสินธุจํานวนหนึ่งมีความ

คล้ายคลึงกับรูปแบบอักษรพราหมี ซึ่งเป็นรูปแบบอักษรแบบหนึ่งใน 2 แบบที่ปราก ในจารึกอโศก (ราว

274 ป ก่อนคริสตกาล) อักษรในจารึกพระเจ้าอโศกมี 2 แบบ คือ

ก. อัก ร ราห ี (Brahmi) เป็นแบบตัวอักษรเก่าสุดที่สามารถเชื่อมโยงได้กับภาษาของ
พวกอารยันในอินเดีย อักษรพราหมีไม่ได้ใช้เขียนเฉพาะภาษาปรากฤต (ภาษาที่ใช้ในจารึกสมัยโมริยะ)

แต่ยังคงใช้เขียนภาษาสันสกฤตด้วย อักษรพราหมีเป็นอักษรประจําชาติอินเดียที่มีพัฒนาการมาอย่าง
12
ต่อเนื่องตั้งแต่ราว 300 ป ก่อนคริสตกาลจนถึงปัจจุบัน
อักษรพราหมีมีพัฒนาการไปเป็นตัวอักษรเทวนาครี ของภาษาสันสกฤต ปรากฤต ฮินดี

และไปดัดแปลงเป็นอักษรภาษาถิ่นในปัญจาบ เบงกอล โอริสสา คุชราต และขยายมายังเอเชียตะวันออก
เฉียงใต้ เรียกว่า อักษรปัลลวะ (ยกเว้นมาเลย์ และอินโดนีเซีย)

12
The Ramakrishna Mission : p.68.