Page 236 - ตำราโบราณคดีอินเดีย
P. 236
โบราณคดีอินเดีย | 228
3. ัท ิ ักติติ เน้นการบูชาเทพี สืบควาามเก่าแก่ถึงสสมัยกึ่งก่อนปรระวัติศาสตร์ (ลัทธิบูชา
พระแม่-สัญลัลักษณ์ของผู้ให้ห้กําเนิด) ต่อมมาเข้ามามีบทบบาทในศาสนาาฮินดู โดยถูกกผนวกเข้าไปใในลัทธิไศว
นิกาย ถือเป็นนอิตถีพละของงเทพ (กําลัง ายหญิง) ทําใให้เทพีมีอํานาาจมาก มีชื่อเรีรียกต่าง ๆ กันน เช่น เทวี
ศักติ ปารวตี ทุรคา (ภาพทที่ 6.6) เป็นนต้น จุดมุ่งหมมายสําคัญของงลัทธิศักติคือการรวมเป็นอัอันหนึ่งอัน
เดียวกันกับพรหมัน ลัทธิศัักติเจริญสูงสุดดในภาคตะวันนออกเฉียงเหนืนือเพราะเป็นนสังคมเกษตรกกรรม
า ที 6.6 ท รคา หหิ า ร รรทินี า ั รั คคริ ตวรร ที 7
( ท ตวรรร ที 12)
ที ที า: (Harle, 1994, 277)
นอกจากนี้ยังงมีอีก 2 ลัทธิทที่มีผู้นับถือมาากเช่นกัน คือ
4. ัท ิเ ารระหร อ ัท ิบ ชชา ระอาทิตย หร อ ระ ริริยะ (ภาพที่ 66.7) เป็นที่นิยมในรัฐโอ-
ริสสา
5. ัท ิคาณณ ตยะ ลัทธิบูบูชาพระคเณศศ เทพแห่งอุปปสรรค และเททพแห่งศิลปวิททยา (ภาพ
ที่ 6.8) อาจตตั้งขึ้นราวปลาายพุทธศตวรรรษที่ 11 และะเป็นที่นิยมอยย่างกว้างขวางงราวพุทธศตววรรษที่ 15
แพร่หลายอยู่ยู่แถบรัฐมหารราษ ระ ผู้นับถือลัทธินี้จะบูบูชาลิงคะ และะคณปติลิงคะ สัญลักษณ์ขอองผู้นับถือ
ลัทธินี้คือ วงกกลมแดงบนหน้าผาก เทวาลลัยสําคัญของลัทธิมี 8 แห่งงเรียก อัษ วินนายก
