Page 259 - ตำราโบราณคดีอินเดีย
P. 259
โบราณคดีอินเดีย | 251
ร เคาร
เดิมป ิเสธรูปเคารพ แต่ต่อมาภายหลังก็อนุญาตให้มีได้ เริ่มสร้างรูปเคารพราว พ.ศ.
140 รูปเคารพในศาสนาเชนมักปราก ในลักษณะของนักบวช (ฤษี) เนื่องจากแนวคิดในการป ิเสธ
ความมีตัวตน รูปเคารพส่วนใหญ่มักแต่งกายแบบฤษี หรือเปลือยกาย มีดอกจันทน์หรือศรีวัตสะ
(srivatsa) ที่พระอุระ รูปเคารพในนิกายเศวตัมพร อาจนุ่งห่มอาภรณ์และทรงเครื่อง ลักษณะที่แสดง
ความแตกต่างกับพระพุทธรูป (หากติรถังกรทรงอาภรณ์) คือสัญลักษณ์ศรีวัตสะบนพระอุระ ฉัตร 3
ชั้นเหนือเศียร และสัญลักษณ์ที่ปราก บนฉัตร แต่ในสมัยกุษาณะยังไม่ปราก สัญลักษณ์เหล่านี้
รวมทั้งยังไม่ปราก ภาพบริวารอยู่ 2 ข้าง (ยักษ์และยักษิณี) ยกเว้นยักษิณีอัมพิกา ในสมัยคุปตะจึง
ปราก ภาพบริวาร
รูปเคารพในศาสนาเชนนิยมทําทั้งที่เป็นประติมากรรมลอยตัวและภาพสลักบนศิลา ซึ่ง
นิยมทํารูป ติรถังกรทั้ง 24 องค์ สลักเป็น 2 แถว เรียงแถวละ 12 องค์แต่ละองค์ประทับนั่งขัดสมาธิ
(ภาพที่ 6.22)
า ที 6.22 ระติ ากรร ร เคาร ใน า นาเชน ักบนหิน ในรั ท ิ นาด
อาย ราวคริ ต ตวรร ที 5-6 ( ท ตวรร ที 10-11)
