Page 262 - ตำราโบราณคดีอินเดีย
P. 262
โบราณคดีอินเดีย | 254
ศาสนาเชนนําคติการสร้างศิวลึงค์มาผสมผสานเป็นจัตุรมุข ทําเป็นรูปติรถังกรประทับ
ยืนหันหลังชนกัน บนฐานที่เลียนแบบฐานโยนิ (ภาพที่ 6.27)
า ที 6.27 ติร ังกรจต ร ข
ระวัติ า ตร า นาเชนในอินเดีย
ในสมัยมหาวีระ สาวกของพระองค์ส่วนใหญ่อยู่ในแคว้นวิเทหะ (videha) แคว้นมคธ
(Magadha) และแคว้นอังคะ (Anga) ทางภาคตะวันออกของอินเดีย ต่อมาแพร่หลายไปทางตะวันตกถึงเมือง
พาราณสี(Varanasi) โกศล (Kosala) และอุชเชน (Ujjain) รวมถึงดินแดนอื่น ๆ ในลุ่มแม่น้ําคงคาตอนเหนือ
ป 513 ก่อนคริสตกาล (พ.ศ. 30) เกิดการแตกแยกในศาสนาเชน (หลังมรณกาลของ
มหาวีระเพียง 14 ป ) ราว 400 ก่อนคริสตกาล (ราว พ.ศ. 143) มีการประดิษฐานรูปมหาวีระไว้บูชา
29
ในโบสถ์เป็นครั้งแรก
เชื่อกันว่าพระเจ้าจันทรคุปต์แห่งราชวงศ์โมริยะทรงนับถือศาสนาเชน (และเผยแพร่ไป
ยังอินเดียใต้) เช่นเดียวกับที่มีการสันนิษฐานว่าก่อนที่พระเจ้าอโศกจะหันมานับถือพุทธศาสนา
พระองค์ทรงนับถือศาสนาเชนมาก่อน ดังที่มีจารึกของพระเจ้าอโศกกล่าวว่าพระองค์โปรดให้สร้างศา
สนสถานบนเทือกเขาบาราบาร์ ให้แก่พวกเชนเมื่อราว 250 ป ก่อนคริสตกาล (พ.ศ. 293) นอกจาก
ราชวงศ์โมริยะแล้ว ราชวงศ์นันทะก็อุปถัมภ์ศาสนาเชน เช่น พระเจ้ากาละเวลา (ราวพุทธศตวรรษที่
3-4)
ราว 100 ป ก่อนคริสตกาล (ราว พ.ศ. 443) ใน ัยราชวง าตวาหนะ ศาสนาเชน
แพร่หลายไปยังดินแดนโจ ะและปาณฑยะ
29 สุชีพ ปุญญานุภาพ : หน้า 172.
