Page 445 - ตำราโบราณคดีอินเดีย

โบราณคดีอินเดีย | 437

า ตยกรร ัยราชวง โจ ะตอน าย (ค. . 900-1150/ . . 1443-1693)
– ราชวง าณ ยะ (ราว ค. .1100-1350/ . . 1600-1850)

ช่วงก่อนการสถาปนาอาณาจักรวิชัยนครมักรู้จักกันในชื่อ “สมัยโจ ะตอนปลาย” ซึ่งกิน
เวลาราว 250 ป คือตั้งแต่ ค.ศ. 1100-1350 (พ.ศ. 1643-1893) แต่ในช่วงหลังอํานาจของโจ ะเริ่ม

ถดถอยลงด้วยสาเหตุหลายประการ ที่สําคัญคือการมีอํานาจขึ้นมาของราชวงศ์ปาณฑยะ

ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 13 (พุทธศตวรรษที่ 18) ปาณฑยะนิยมสร้างกําแพง (prakaras)
135
ล้อมรอบศาสนสถาน โดยมีประตูทางเข้าที่มีป อม (หอคอย) เตี้ย ๆ ไม่สูงนัก

เทวา ัยจิทั รั (Chidambaram) ัยโจ ะตอน าย- าณ ยะ

เป็นกลุ่มเทวสถานขนาดใหญ่ที่อุทิศถวายแด่พระศิวะมีอายุราวคริสต์ศตวรรษที่
12-13 (พุทธศตวรรษที่ 17-18) ประกอบด้วยเทวาลัยของเทวี (อัมมัน), วฤตตะ-มณฑป, เทวาลัยพระ

สุริยะที่ประกอบด้วยวงล้อรถ, มณฑปเสา 1,100 ต้น รวมถึงสระน้ําขนาดใหญ่ (Siva Ganga tank)

ศาสนสถานล้อมรอบด้วยกําแพง 3-4 ชั้น กําแพงชั้นที่ 3 มีโคปุระขนาดใหญ่ที่สวยงามในขณะที่ตัว
ศาสนสถานเองมีขนาดเล็กกว่า

ลักษณะความยิ่งใหญ่ของโคปุระเริ่มปราก ชัดเจน โดยโคปุระด้านตะวันออกของ

จิทัมพรัมเป็นตัวอย่างที่ดีของช่วงนี้ บนโคปุระปราก จารึกของกษัตริย์ปาณฑยะนาม “สุนทร”
(Sundara) ซึ่งครองอยู่ราวตอนกลางของคริสต์ศตวรรษที่ 13 (พุทธศตวรรษที่ 18) ผังของโคปุระเป็น
136
รูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาด 27x18 เมตร มี 7 ชั้น รวมความสูงถึงหลังคา 40.5 เมตร

า ที 8.202 โค ระด้านทิ ตะวันออก า ที 8.203 โค ระด้านตะวันตก

เทวา ัยนา ราช, จิทั รั ค. . 1200 ( . . 1743)
ที า: (Harle, 1994, 322-323)

135
Srinivasan, 1976.
136 Brown : p.89.