Page 595 - ตำราโบราณคดีอินเดีย
P. 595

โบราณคดีอินเดีย | 587







                                  ร   บบ าชนะ - ที่สําคัญคือจานและชาม
                                   ห ่ง  ิต  ะควา   ร่ห าย –  การขุดค้นที่เมืองโกสัมพี ยืนยันว่าเครื่องปั นดินเผา

                       ประเภทนี้มีกําเนิดแถบตอนกลางของลุ่มแม่น้ําคงคา มีความสัมพันธ์กับชั้นวัฒนธรรมของราชวงศ์โมริยะ
                       และหลังโมริยะ จากหลักฐานโบราณคดีทําให้มีผู้สันนิษฐานว่าแหล่งผลิตน่าจะอยู่ที่พิหาร ศูนย์กลางการ

                       ผลิตอีกแห่งหนึ่งอาจเป็นเมือง มเหศวร แต่อาจเป็นแหล่งผลิตในช่วงหลังที่สร้างเลียนแบบ เนื่องจากเนื้อ

                       ของภาชนะมีความแตกต่างกัน
                                  เครื่องปั นดินเผาประเภทนี้พบกระจายตัวจากลุ่มแม่น้ําคงคาตอนล่างขึ้นไปถึงปัญจาบ,

                       ตั้งแต่ตักศิลาทางตะวันตกเฉียงเหนือลงมาทางใต้จนถึงอมราวดี ในลุ่มแม่น้ํากฤษณา, ทางตะวันออกพบที่
                       เมืองตัมลุก (Tamluk), บังครหะ (Bangarh) และเมืองเการ์ (Gaur) ทางตะวันตกที่นาสิก

                                  ความนิยมและความแพร่หลายของภาชนะประเภท NBP กระจายไปทางตะวันออกของ

                       ราชปุตนะ  ทางตะวันตก ตอนกลาง และทางตะวันออกของอินเดีย อาจด้วยการค้าขายหรือการจาริก
                       แสวงบุญ พบมากที่อุชเชน จนมีนักวิชาการบางคนคิดว่าอุชเชนน่าจะเป็นศูนย์กลางในการกระจาย

                       ผลิตภัณฑ์ (ภาพที่ 11.17)

                                  ผู้ที่มีบทบาทสําคัญในการแพร่กระจายของภาชนะประเภทนี้น่าจะได้แก่พระ พ่อค้า
                       กษัตริย์และบุคคลชั้นสูง เนื่องจากส่วนใหญ่จะพบภาชนะเหล่านี้ในแหล่งพุทธศาสนา ซึ่งมีความเป็นไปได้
                                                                       28
                       อย่างมากที่การแพร่กระจายนี้มาจากพระสง ์ในพุทธศาสนา
                                  อาย  - กําหนดอายุอยู่ระหว่าง 700-20 ป ก่อนคริสตกาล (ราว 200 ป ก่อนพุทธกาล-พุทธ

                       ศตวรรษที่ 5 - หลัง PGW) ซึ่งสามารถแบ่งได้เป็น 2 ช่วง คือช่วงต้น 700-300 ป ก่อนคริสตกาล (200 ป

                       ก่อนพุทธกาล-พุทธศตวรรษที่ 2) และช่วงหลัง ราวศตวรรษที่ 3-1  ก่อนคริสตกาล (พุทธศตวรรษที่ 2-
                        29
                       4)
                                  การกําหนดอายุตัวอย่างจํานวนหนึ่งที่ได้จากอโยธยา (Ayodhaya) ด้วยวิธี radiocarbon
                       เมื่อไม่นานมานี้แสดงให้เห็นว่าช่วงเวลาของ NBP อาจย้อนหลังไปได้ราว 1,000 ป ก่อนคริสตกาล (500 ป

                       ก่อนพุทธกาล)

                                  ที่หัสตินาปุระ (Hastinapura) ในที่ราบลุ่มแม่น้ําคงคา ค่าอายุของ NBP อยู่ที่ศตวรรษที่ 6
                                                                                      30
                       ก่อนคริสตกาล (50 ป ก่อนพุทธกาล/ หลังชั้นวัฒนธรรมของ PGW ราว 200 ป )









                        28 Sahay : p.151.

                        29
                         Singh : p.259.
                        30
                         Roy : p.71.
   590   591   592   593   594   595   596   597   598   599   600