Page 628 - ตำราโบราณคดีอินเดีย

โบราณคดีอินเดีย | 620

ก ่ ระเท ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (ภาพที่ 12.12)
เป็นที่ทราบกันโดยทั่วไปแล้วว่า อินเดียเป็นแม่บทที่สําคัญต่อดินแดนเอเชียตะวันออกเฉียง

ใต้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งด้านวัฒนธรรมการติดต่อระหว่างดินแดนทั้งสองน่าจะมีมานานแล้วอาจตั้งแต่
สมัยก่อนประวัติศาสตร์ ดังเช่นในประเทศเมียนมาซึ่งอยู่ติดกับอัสสัมและเบงกอล ได้พบขวานหินมีบ่า

แบบที่พบทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของอินเดียแพร่เข้ามาในพม่า เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และลงไป

ถึงมาเลย์ และอินโดนีเซีย
แต่ร่องรอยทางด้านโบราณคดีของอารยธรรมอินเดียในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้มี

อายุไม่เก่ากว่าคริสต์ศตวรรษที่ 1-2 (พุทธศตวรรษที่ 7-8) ซึ่งในช่วงเวลาดังกล่าวชาวอินเดียที่เดินทางเข้ามา
ซึ่งนอกจากพ่อค้าแล้ว คงมีนักบวช (พุทธและพราหมณ์) รวมถึงผู้ที่มีความรู้เดินทางเข้ามาพร้อมกับวัตถุทาง

วัฒนธรรม (ที่เป็นรูปธรรม) ด้วย จึงทําให้เหลือหลักฐานปราก อยู่ เช่นศิลาจารึกภาษาสันสกฤต

(คริสต์ศตวรรษที่ 2/ พุทธศตวรรษที่ 8) พระพุทธรูปศิลปะอมราวดี (อายุอยู่ในคริสต์ศตวรรษที่ 3 / พุทธ
ศตวรรษที่ 9) เป็นต้น อาจกล่าวได้ว่าอารยธรรมอินเดียที่แพร่เข้ามาในดินแดนเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

29
ก่อให้เกิดผลอย่างแท้จริงในคริสต์ศตวรรษที่ 4-5 (พุทธศตวรรษที่ 9-10)
สาเหตุที่ทําให้การติดต่อระหว่างอินเดียกับเอเชียตะวันออกเฉียงใต้แพร่หลายในช่วงเวลา
ดังกล่าวเนื่องมาจาก

1. การค้า จากหลักฐานที่เป็นลายลักษณ์อักษรและหลักฐานโบราณคดีแสดงให้เห็น
ว่าสินค้าที่ส่งออกจากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ไปอินเดีย ได้แก่ ทอง เครื่องเทศเช่นอบเชยและกานพลู

การบูร ไม้หอม และยางไม้หอม ซึ่งบางส่วนอาจถูกส่งต่อไปยังแถบเมดิเตอเรเนียนด้วย ส่วนสินค้าจาก
30
อินเดียได้แก่ ผ้า าย น้ําตาลลูกปัด และภาชนะบางประเภท
2. เทคนิคการต่อเรือพัฒนาขึ้น

3. รู้จักวิถีลมมรสุมทําให้การเดินเรือระหว่างประเทศอินเดียกับเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
สะดวกและรวดเร็วยิ่งขึ้น

4. การที่พุทธศาสนาเจริญแพร่หลายขึ้น ทําให้มีการเดินทางออกนอกประเทศมาก

ยิ่งขึ้นซึ่งคงเดินทางมาทั้งทางน้ําและทางบก
เมืองท่าของอินเดียที่ชาวอินเดียใช้เดินทางมาติดต่อกับดินแดนเอเชียตะวันออก

เฉียงใต้ ได้แก่ เมืองกาเวริปั ินัม บนปากแม่น้ํากาเวริ, เมืองปอนดิเชรีและเมืองโสปัตมะ บน ั งตะวันออก

เฉียงใต้, เมืองตามรลิปติหรือตัมลุกบนปากแม่น้ําคงคา บน ั งตะวันออกเฉียงเหนือ ทาง ั งตะวันตก, เมือง
ภรุกัจฉะและศูรปารกะ ทางเหนือ และเมืองมุฉิริทางใต้

29
สุภัทรดิศ ดิศกุล, ประวัติศาสตร์เอเชียอาคเนย์ถึง พ.ศ. 2000 (กรุงเทพ : ห้างหุ้นส่วนจํากัด สามลดา, 2549), หน้า 5.
30 Singh : p. 412.