Page 624 - ตำราโบราณคดีอินเดีย
P. 624
โบราณคดีอินเดีย | 616
ระเ ท ินค้า
สินค้าของอินเดียที่เป็นที่นิยมของจีน ได้แก่ ปะการัง ไข่มุกจากอินเดียใต้และศรีลังกา หิน
กึ่งมีค่าและแก้ว ซึ่งแก้วอินเดียเป็นที่นิยมมาก (โดยเฉพาะลูกปัดแก้ว) ซึ่งอุชเชนเป็นแหล่งผลิตที่สําคัญ
นอกจากนี้ก็มีเครื่องหอม และ น้ําหอมที่มาจากอินเดียตะวันตก
ส่วนสินค้าที่สําคัญที่สุดที่จีนส่งออกมายังอินเดียก็คือ ไหม
เป็นที่น่าสนใจว่าสินค้าที่ซื้อขายกันระหว่างจีนและอินเดียนั้น มีส่วนสัมพันธ์อย่างสําคัญ
กับพุทธศาสนา หรืออาจกล่าวได้ว่าพุทธศาสนามีส่วนผลักดันให้เกิดการสั่งซื้อสินค้าดังกล่าว มีหลักฐานที่
แสดงให้เห็นว่าจีนได้ใช้ลูกปัด และหินกึ่งมีค่า จากอินเดียในการบูชาและตกแต่งสถูป (ดังเช่นที่ป ิบัติอยู่
ในประเทศอินเดีย) ส่วนเครื่องหอมก็ใช้ในการบูชาพระพุทธรูป ในขณะที่อินเดียก็ใช้ธงที่ทําจากผ้าไหม
(จากจีน) ประดับสถูปเจดีย์ และใช้ในพิธีกรรมต่าง ๆ จึงกล่าวได้ว่า ความเชื่อทางศาสนามีส่วนอย่าง
25
สําคัญต่อความเจริญรุ่งเรืองของการค้าระหว่างจีนกับอินเดีย
คริสต์ศตวรรษที่ 3-4 (พุทธศตวรรษที่ 9-10) ได้เกิดการเปลี่ยนแปลงทางการเมืองใน
เอเชียและยุโรป ทําให้เครือข่ายการค้าระหว่างจีนกับตะวันตกต้องสะดุดลง
า นา
เป็นที่ถกเถียงกันว่าพุทธศาสนาเข้าสู่ประเทศจีนอย่างไรและตั้งแต่เมื่อไหร่ บางความเห็น
กล่าวว่าเข้ามาตั้งแต่ก่อนสมัยโมริยะ บางความเห็นกล่าวว่าเป็นสมัยโมริยะ ตามเรื่องเล่าของจีนกล่าวว่า
พุทธศาสนาเข้าสู่จีนตั้งแต่ 218 ป ก่อน ค.ศ. (พ.ศ. 325) มีการเดินทางของบาทหลวงจีนเพื่อไปศึกษา
(แปล) พระไตรป ฎก ขณะที่ภิกษุอินเดียก็เดินทางมาจีนเพื่อช่วยในการแปล
พุทธศาสนา (มหายาน) อาจเข้าสู่ประเทศจีนโดยผ่านทางเอเชียกลาง ซึ่งหลักฐานจากจารึก
ของพระเจ้าอโศกแสดงให้เห็นถึงการไปเผยแพร่พุทธศาสนาในเอเชียกลางในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 1-3
(พุทธศตวรรษที่ 7-9) พุทธศาสนากําลังเจริญรุ่งเรืองในรัฐกุษาณะ เช่นเดียวกับในจีนที่พุทธศาสนามี
ความโดดเด่นมากในช่วงเวลาดังกล่าว
เหตุการณ์สําคัญ ๆ ทางพุทธศาสนาระหว่างอินเดียและจีน
- ค.ศ. 67 (พ.ศ. 610) สมัยจักรพรรดิเม่งตี่ได้มีภิกษุอินเดียเดินทางไปประเทศจีน
- ในสมัยคุปตะ ราว ค.ศ. 300-500 (พ.ศ. 843-1043) ฟาเหียน (ศิษย์กุมารชีพ) เดิน
ทางเข้ามาสืบศาสนา
- ค.ศ. 401 (พ.ศ. 944) ภิกษุกุมารชีพเดินทางไปประเทศจีน ได้แต่งหนังสือเกี่ยวกับ
พุทธศาสนาเป็นภาษาจีนไว้มาก
25 Liu : pp.84-85.
