Page 104 - วัชรยานยันตระ
P. 104
เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เช่น เมียนมา อินโดนีเซีย และกัมพูชา ซึ่งประเทศ
เหล่านี้มีความสัมพันธ์กับอินเดียตะวันออกเป็นอย่างมาก นอกจากนี้ยัง
พบว่าให้อิทธิพลกับพุทธสถานในวัฒนธรรมทวารวดีในประเทศไทยด้วย
ั
ั
ไมนามตี หรือปฏฏิเกรา (Pattikera) หรือ ปฏฏิเกรกะ
(Pattikeraka)
ในเบงกอลตะวันออกมีราชวงศ์หนึ่งปกครอง คือ ราชวงศ์
จันทระ (Chandra) ซึ่งนับถือพระพุทธศาสนา มีศูนย์กลางการปกครองอยู่
แถบเทือกเขาโรหิตา (โรหิตาคิรี = เขาที่มีดินสีแดง) (โรหิตคิรีเป็นชื่อใน
ภาษาสันสกฤตตรงกับค าว่า Lalmai = ดินสีแดง) ในต าบลทิปเประ
(Tippera) ที่มีเมืองหลัก คือ โจมิลลา (Comilla) บนเทือกเขานี้มีซาก
โบราณสถานจ านวนมาก จากการที่ได้พบหลักฐานโบราณคดีที่ส าคัญชิ้น
หนึ่งบนเทือกเขานี้ (Lalmai-โรหิตคีรี) คือ จารึกแผ่นทองแดงกล่าวถึง เมือง
ั
ั
ปฏฏิเกรา ดังนั้นจึงท าให้เชื่อว่าบริเวณนี้ (รวมทั้งศาสนสถาน) คือ เมืองปฏฏิ
เกรา (Patikara, Pattikera) ซึ่งเป็นแหล่งพุทธศาสนาที่ส าคัญ (Bhattasali,
1972: 10)
เมืองนี้อยู่ติดกับชายแดนของประเทศเมียนมา บริเวณทิวเขาที่มีชื่อ
มาแต่โบราณว่า “เทวปรรวตะ” (Devaparvata ภาษาไทยใช้ เทวบรรพต)
จึงมีการติดต่อกับอะระกันมายาวนาน จารึกไกลัน (Kailan) ของ “ศรีธารณะ-
รตะ (Shridharana –rata) ในครึ่งหลังของพุทธศตวรรษที่ 12 กล่าวถึง การ
อุทิศที่ดินเพื่อสร้างพุทธสถาน นอกจากนี้ยังพบจิตรกรรมบนคัมภีร์
ั
พร้อมด้วยเนื้อหาที่กล่าวถึง เทพีจุณฑาแห่งปฏฏิเกระ ที่มาจากคัมภีร์
อัษฏสาหสรีกะ ปรัชญาปารมิตา (Astasahasrika Prajnaparamita)
จารึกแผ่นทองแดงพบที่ไมนามตี (พ.ศ.1763) ในรัชสมัยของ
พระเจ้ารณวังกมัลละ ศรีหริกาลเทวะ (Ranavankamalla Sri Harikaladeva)
กล่าวถึง การอุทิศที่ดินของข้าราชการ (มีความเป็นไปได้อย่างมากว่ามี
94
