Page 318 - วัชรยานยันตระ

ในส่วนของพระพุทธศาสนานั้น ตามความเชื่อท้องถิ่นของชนชาติ
มอญเชื่อว่าดินแดนประเทศเมียนมามีการติดต่อและรับพุทธศาสนาจาก
อินเดียมาตั้งแต่ประมาณพุทธศตวรรษที่ 3 โดยพระธรรมทูตของพระเจ้า

อโศกคือ พระโสณะและพระอุตตระ แต่ยังไม่พบหลักฐานทางโบราณคดีที่
ชัดเจนที่สนับสนุนความเชื่อดังกล่าว

7.2 พุทธศาสนาในเมียนมา
ตามต านานกล่าวว่าพระพุทธศาสนาเข้าสู่เมียนมาตั้งแต่สมัย

พระเจ้าอโศก โดยที่พระองค์ได้ส่งสมณทูตโสณะ-อุตตระเดินทางมาเผยแผ่
พุทธศาสนายังดินแดนสุวรรณภูมิ แต่จากหลักฐานโบราณคดีแสดงให้เห็นว่า
พุทธศาสนาเข้ามาในดินแดนเมียนมาตอนล่างประมาณพุทธศตวรรษที่ 10
(Ray, 1936: 3)
หลักฐานเกี่ยวกับการเผยแผ่พุทธศาสนามายังประเทศเมียนมานั้น
ปรากฏทั้งหลักฐานประเภทเอกสารและหลักฐานโบราณคดี ส าหรับหลักฐาน

เอกสารที่ส่วนใหญ่ปรากฏในบันทึกจดหมายเหตุของบาทหลวงจีนแล้ว ยังมี
บันทึกของนักประวัติศาสตร์หรือนักเดินทางอื่น ๆ อีก ตัวอย่างเช่น ตารนา
ถะ (Taranatha) (ลามะนักประวัติศาสตร์ชาวธิเบต) ซึ่งกล่าวถึงการเผยแพร่
พุทธศาสนามหายานของท่านวสุพันธุมายังดินแดน “โกกิ” (Koki) ในกลาง

พุทธศตวรรษที่ 9 – กลางพุทธศตวรรษที่ 10 ซึ่งส่วนหนึ่งของดินแดน “โกกิ”
นอกจากประกอบด้วยดินแดนทางตะวันออกของอินเดียแล้วยังรวมถึงพุกาม
(the land of Pukham) พัลคุ (Balgu) อาระกัน (Rakhan - Arakan) และ
หงสาวดี (Hamsavati - Pegu) (Ray, 1936: 77) ตารนาถะระบุว่า แต่เดิม
พุทธศาสนาในดินแดนเหล่านี้เป็นนิกายที่สืบเนื่องมาจากสมัยพระเจ้าอโศก
แต่หลังจากที่ลูกศิษย์ของวสุพันธุได้ท าการเผยแพร่พุทธศาสนามหายาน

มายังดินแดนแถบนี้ มหายานก็ได้รับการนับถือเรื่อยมาอย่างต่อเนื่อง

308