Page 146 - โบราณคดีและประวัติศาสตร์ในประเทศไทย ฉบับคู่มือครูสังคมศึกษา
P. 146
ประวัติการค้นคว้าการเผยแพร่วัฒนธรรมอินเดียในดินแดนเอเชีย
ตะวันออกเฉียงใต้
ในตอนปลำยคริสต์ศตวรรษที่ ๑๙ นักค้นคว้ำชำวยุโรปได้เริ่มศึกษำ
ประวัติศำสตร์ของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้อย่ำงจริงจัง และได้พบว่ำวัฒนธรรม
อินเดียมีอิทธิพลต่อศำสนำ ศิลปกรรม วรรณกรรม และขนบธรรมเนียม
ประเพณีของชนแถบนี้มำก อย่ำงไรก็ตำมช่วงต้นๆ นักค้นคว้ำเหล่ำนี้มีควำม
โน้มเอียงไปในแนวที่ว่ำสิ่งเหล่ำนี้เป็นผลมำจำกกำรขยำยตัวของชำวอินเดีย
ทำงตะวันออก และได้มีผู้พยำยำมอธิบำยว่ำกำรขยำยตัวดังกล่ำวมีสำเหตุมำ
จำกสถำนกำรณ์ภำยในของอินเดียเอง
ในช่วงต่อมำคือตั้งแต่ต้นคริสต์ศตวรรษที่ ๒๐ นักวิชำกำรชำว
อินเดียได้เข้ำมำร่วมค้นคว้ำด้วย และได้ผลิตผลงำนที่ส ำคัญเกี่ยวกับเรื่องนี้
ขึ้นมำ ซึ่งส่วนใหญ่เป็นจินตนำกำรของผู้เขียนที่ยึดมั่นในเรื่องชำตินิยมอย่ำง
รุนแรง หนังสือเรื่อง “ประวัติกำรค้ำทำงทะเลและกิจกรรมทำงน ้ำ” ซึ่งตีพิมพ์ใน
ค.ศ. ๑๙๑๒ ได้กล่ำวถึงพ่อค้ำชำวอินเดียยุคโบรำณว่ำได้ข้ำมทะเลไปยัง
“อินเดียไกล” และอินโดนีเซีย ไปสร้ำงอำณำจักร สร้ำงอำณำนิคม ขยำยกำรค้ำ
ของเมืองแม่ (อินเดีย) และต่อมำน ำเอำศิลปินที่มีควำมสำมำรถพิเศษจำก
แคว้นเบงกอล กลิงคะ (แคว้นโอริสสำ) และคุชรำตมำสร้ำงอนุสำวรีย์ที่ใหญ่โต
งดงำมจนไม่มีสิ่งใดทัดเทียมได้
นักวิชำกำรชำวอินเดียผู้มีควำมรู้สึกรุนแรงทำงชำตินิยมเหล่ำนี้ได้ตั้ง
สมำคมค้นคว้ำขึ้นใน ค.ศ. ๑๙๒๖ ให้ชื่อว่ำ “สมำคมอินเดียอันไพศำล” (The
Greater India Society) เพื่อศึกษำเรื่องรำวเกี่ยวกับเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
หรือ “อำณำนิคมของอินเดียสมัยโบรำณ” และในงำนค้นคว้ำของอำร์ซี
มำจุมดำร์ เกี่ยวกับประวัติศำสตร์ตอนต้นของจัมปำและชวำได้บรรยำยถึง
ศิลปะและสถำปัตยกรรมของชวำและจัมปำว่ำได้มำจำกอินเดีย และได้รับกำร
ท ำนุบ ำรุงจำกประมุขชำวอินเดียในอำณำนิคมเหล่ำนี้ และแม้กระทั่งประเทศ
ไทย ผณินทรนำถ โบ๊ส ก็อ้ำงว่ำเป็นอำณำนิคมของอินเดีย
[๑๓๕]
