Page 151 - โบราณคดีและประวัติศาสตร์ในประเทศไทย ฉบับคู่มือครูสังคมศึกษา
P. 151
นอกจำกกำรติดต่อค้ำขำยแล้วยังมีกำรตั้งถิ่นฐำนของชำวโรมันใน
อินเดียในบริเวณเมืองท่ำส ำคัญ ทั้งในภำคตะวันตกและภำคตะวันออกเฉียงใต้
และจำกเมืองท่ำโบรำณดังกล่ำวเหล่ำนี้ที่ชำวอินเดียเดินทำงมำติดต่อค้ำขำย
กับกลุ่มประเทศทำงตะวันออกเฉียงใต้ ดังนั้นสินค้ำที่น ำมำขำยจึงมีทั้งสินค้ำ
ของอินเดียเองและสินค้ำของโรมันรวมทั้งสินค้ำที่เลียนแบบสินค้ำโรมันด้วย
จึงได้พบโบรำณวัตถุแบบอินเดีย แบบโรมัน และแบบอินโด-โรมันตำมเมืองท่ำ
โบรำณในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
การติดต่อค้าขายกับต่างชาติ
เพื่อเป็นกำรสร้ำงฐำนะทำงเศรษฐกิจของประเทศ กษัตริย์รำชวงศ์
โมริยะได้กระตุ้นให้พ่อค้ำชำวอินเดียเดินทำงออกไปค้ำขำยกับต่ำงชำติทั้งด้ำน
ตะวันตกและด้ำนตะวันออกมำกขึ้นเพื่อน ำรำยได้มำบ ำรุงประเทศ อย่ำงไร
ก็ตำม ร่องรอยกำรติดต่อค้ำขำยระหว่ำงชำวอินเดียกับต่ำงชำติจะปรำกฏ
เด่นชัดในช่วงหลังยุคเหล็กหรือ “สมัยอินโด-โรมัน” (พุทธศตวรรษที่ ๕ – ๙)
อันเป็นช่วงที่อินเดียภำคเหนืออยู่ใต้กำรปกครองของรำชวงศ์กุษำณะ (พุทธ
ศตวรรษที่ ๕ – ๘) ในขณะที่มีกษัตริย์รำชวงศ์ศำตวำหนะ (พุทธศตวรรษที่ ๕
– ๘) ปกครองแคว้นอำนธระ และพวกศกะ (ซิเถียน) ปกครองภำคตะวันตก
ของอินเดีย (พุทธศตวรรษที่ ๗ – ๑๐)
ชื่อเมืองต่ำงๆ ของอินเดีย เช่น กมรำ (กำเวริปัฏฏินัม) โปดูเก
(อริกเมฑุ ใกล้เมืองปอนดิเชอรี) และโสปัตมะ ได้ปรำกฏอยู่ในบันทึกกำรเดือน
เรือของชำวยุโรปคือ The Periplus of the Erythraean Sea (เขียนขึ้นรำว
ปลำยคริสต์วรรษที่ ๑ โดยนักเดินเรือชำวกรีก) ว่ำเป็นเมืองท่ำที่เรือส ำเภำ
ขนำดใหญ่ที่ชำวตะวันตกเรียกว่ำ “โกลันเดีย” (Kolandiophonta) ออกไป
ค้ำขำยกับดินแดนสุวรรณภูมิหรือสุวรรณทวีป (The Golden Khersonese)
นอกจำกนั้น ชาดกและมิลินทปัญหา ยังได้กล่ำวถึงกำรเดินทำงไปค้ำขำยยัง
ดินแดนสุวรรณภูมิจำกเมืองท่ำหลำยเมือง เช่น ภรุกัจฉะ ศูรปำรกะและมุฉิริ
ซึ่งเป็นเมืองท่ำโบรำณบริเวณชำยฝั่งทะเลด้ำนตะวันตกของอินเดียและยัง
[๑๔๐]
