Page 156 - โบราณคดีและประวัติศาสตร์ในประเทศไทย ฉบับคู่มือครูสังคมศึกษา
P. 156
ส่วนการติดต่อค้าขายกันทางเรือนั้นแม้ว่าวรรณกรรมใน
ศาสนาพราหมณ์เป็นต้นว่ามหากาพย์รามายณะและวรรณกรรมใน
ศาสนาพุทธ โดยเฉพาะชาดกต่างๆ มักจะกล่าวถึงพ่อค้าอินเดียชอบ
แล่นเรือไปค้าขายกับกลุ่มประเทศทางตะวันออกไกลตั้งแต่ยุคพุทธกาล
(๖๐๐ ปีก่อน ค.ศ.) แต่จากหลักฐานทางโบราณคดีในประเทศอินเดียและ
ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ น าไปสู่ข้อสรุปว่าการติดต่อแลกเปลี่ยน
สินค้ากันระหว่างโลกตะวันออกและโลกตะวันตกนั้นเพิ่งเริ่มปรากฏขึ้น
ในสมัยราชวงศ์โมริยะปกครองอินเดียภาคเหนือ (พุทธศตวรรษที่ ๓ – ๔)
โดยเริ่มจำกพระเจ้ำจันทรคุปต์โมริยะ ปฐมกษัตริย์แห่งรำชวงศ์
โมริยะ ได้สร้ำงเส้นทำงค้ำติดต่อกันทั่วรำชอำณำจักรในอินเดียภำคเหนือและมี
เส้นทำงหลวงจำกเมืองปำฏลีบุตร เมืองหลวงของอำณำจักร ซึ่งอยู่ทำงภำค
ตะวันออกเฉียงเหนือของอินเดียไปยังภำคตะวันตกเฉียงเหนือถึงเมืองตักษิลำ
(เมืองอุปรำชและศูนย์กลำงกำรติดต่อค้ำขำยกับโลกตะวันตก) ดังนั้นสินค้ำ
ต่ำงชำติจำกโลกตะวันตกแถบเมดิเตอร์เรเนียนจำกอำณำจักรกรีก อำณำจักร
โรมัน และอำณำจักรเปอร์เซียที่หลั่งไหลเข้ำมำที่เมืองตักษิลำ ก็สำมำรถขน
ถ่ำยตำมเส้นทำงกำรค้ำทั่วรำชอำณำจักร โดยเฉพำะเส้นทำงหลวงจำกเมือง
ตักษิลำมำถึงเมืองปำฏลีบุตรได้โดยสะดวก และจำกเมืองปำฏลีบุตรก็ส่งไปยัง
เมืองท่ำปำกแม่น ้ำคงคำคือเมืองตำมรลิปติ (ตัมลุก) จำกเมืองตำมรลิปติเรือ
สำมำรถแล่นข้ำมอ่ำวเบงกอลมำขึ้นบกที่เมืองท่ำทำงฝั่งตะวันตกของ
คำบสมุทรภำคใต้ของไทยและคำบสมุทรมลำยู
นอกจำกเมืองตำมรลิปติแล้วยังมีเมืองท่ำอีกหลำยเมืองที่รุ่งเรืองขึ้น
จำกกำรค้ำขำยระหว่ำงอินเดียกับโลกตะวันตกและโลกตะวันออก เมืองท่ำทำง
ฝั่งตะวันตกที่ส ำคัญมีเมืองศูรปำรกะ (โสปะระ) ภรุกัจฉะ (หรือบำริกำซำ) จำก
เมืองท่ำดังกล่ำวสำมำรถแล่นเรือข้ำมมำระหว่ำงหมู่เกำะอันดำมันและ
นิโคบำร์ไปขึ้นบกที่ตะกั่วป่ำหรือตรัง (รวมคลองท่อม จังหวัดกระบี่) แล้วข้ำม
[๑๔๕]
